Masuk"Oo, sapat na." "Sige. Magdagdag ka na lang kung may gusto ka pang kainin." Hindi maitago ni Arnold ang tuwa at pananabik. Hindi niya inaasahang si Aleisha mismo ang magkukusang mag-imbita sa kanya para kumain nang magkasama. Kaya sunod-sunod ang mga tanong niya. "Kumusta ka nitong mga nakaraang
Matangkad ang lalaki, may tuwid at balingkinitang pangangatawan. Payat siya, ngunit halatang may maayos na pangangatawan. Dahil kay Raphael, nahinuha ni Aleisha na malamang ay regular itong nag-eehersisyo. Mayroon siyang mga katangiang mestiso. Malalim ang kanyang mga mata, lalo na ang malalaki nit
"Raphael!" "Sige, naiintindihan ko." Itinaas ni Raphael ang isang kamay bilang pagsuko. "Aalis ako pagkatapos mong maligo at matulog. Madulas ang sahig sa banyo. Mas panatag ang loob ko kung nandito lang ako." "Napakaasikaso mo naman!" Inis na inis na inis na inirapan ni Aleisha si Raphael bago p
"Pakawalan ka?" Napatawa nang mahina si Raphael. Nakatago sa likod ng mahahaba niyang pilikmata ang tunay na ekspresyon ng kanyang mga mata. "Nililigawan na kita at kung kailan nagkalakas na ako ng loob para umamin sayo ay pakakawalan kita?" Heto na naman siya! Hindi talaga maintindihan ni Aleisha
"Salamat." "Walang anuman." Napatingin si Alexander sa pinggan ng mga prutas. Itinuro niya ang isa sa mga bahagi nito at masayang nagsabi, "Ang tamis-tamis ng dalanghita na ito!" "Talaga?" Ngumiti si Aleisha, ngunit hindi niya gaanong pinansin ang sinabi nito. "Natikman na ni Alexander?" "Oo." T
Pagsikat ng madaling-araw, nagising na si Aleisha. Bahagyang iminulat ni Michelle ang mga mata. Antok na antok pa siyang nagtanong, "Anong oras na?" "Maaga pa." Hinaplos ni Aleisha ang bilugan niyang mga pisngi. "Mag-aalmusal kami ni Alexander, kaya maaga akong bumangon. Matulog ka na ulit." "Sig
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







