LOGINSa buong kuwarto, sina Alexander at Don Raul lamang ang tahimik—naglalaro sila ng chess. Palihim na bumulong si Michelle kay Aleisha. “Matagal na silang naglalaro. Noong una, kinakausap pa ng don si Alexander habang naglalaro…” Ibig sabihin, kalaunan ay tuluyan na silang natahimik. Bakit kaya?
“Matutulog ka ulit?” Maaga pa naman, kaya puwede pa siyang umidlip. “Oo.” Inilapag ni Raphael si Aleisha sa kama. Hinilot ni Aleisha ang kanyang baywang at hindi napigilang titigan siya. “Kasalanan mo ’to!” Inirapan siya ni Aleisha. “Oo, kasalanan ko.” Tumango si Raphael na may ngiti at buong-l
Sa huli, hindi na kayang idilat ni Aleisha ang kanyang mga mata. “Aleisha, uminom ka muna ng tubig.” Yakap siya ni Raphael habang may hawak na baso ng tubig. Marahan niya itong pinainom hanggang sa maubos nito ang kalahati ng baso. “Salamat.” Iba ang tinig niya kumpara kanina—mas mahina at mas m
Bahagyang bumigat ang tinig ni Daniel, at naging matalim iyon sa pandinig. “Hindi mo ba naiintindihan? Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa akin. Pakiusap, umalis ka na.” Sandali siyang tumigil bago muling nagsalita. “At huwag ka na sanang pumunta sa akin sa hinaharap. Hindi na natin kailanga
Hindi tulad ni Raphael, alam na alam ni Aleisha na hindi na muling lalapit si Daniel. Hindi niya kailanman pinilit si Aleisha na gawin ang isang bagay na ayaw nito. Sa pamamagitan ng bintana ng sasakyan, naunawaan ni Aleisha ang ibig sabihin ng mga mata ni Daniel. 'Daniel, hindi ako mapalagay na i
Tahimik siyang tiningnan ni Michelle. Sa kabila ng foundation na nakalagay sa mukha ni Aleisha, bakas pa rin ang panunuyo nito. Hindi umiyak si Aleisha. Hindi niya alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, nakaramdam ng kaunting awa si Michelle—hindi para kay Aleisha, kundi… para kay Daniel. Itina
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga







