Mag-log inHabang nagsasalita, inilabas niya ang lalagyan ng pagkain. Mas marangya pa ang tanghalian kaysa sa almusal. May iba’t ibang putahe ng karne at gulay—pito o walong klase sa kabuuan, bukod pa sa sabaw. Kung ihahambing sa dati, talagang sobra ang pagiging maalalahanin ni Lorna sa pagkakataong ito. “A
Mahinang sinabi ni Lorna, “Kung gugustuhin, may paraan. Paano mo malalaman kung imposible kung hindi mo man lang susubukan?” Hindi pa siya tapos magsalita nang bumukas ang p***o ng banyo at lumabas si Aleisha. Hinila ni Lorna palayo ang kanyang asawa at sinabing, “Hindi na ako magsasalita pa.” Pag
“Oo. Sa madaling salita, ganoon na nga. Gayunman, kailangan pa rin natin siyang obserbahan nang ilang araw,” sabi ng nurse. “Sige po. Salamat.” “Walang anuman.” Kinuha ng nurse ang medical record at umalis. “Hay…” Napabuntong-hininga si Damian. “Si Aleisha pa rin talaga ang pinakamabisang gamot
“Aleisha, nakarating na ako sa Princeton. Gugugulin ko muna ang susunod na dalawang araw sa pagkilala sa lugar. Ilang araw pa bago ako opisyal na magsimula sa trabaho…” “Aleisha, umulan ng niyebe rito ngayon. Kahapon, puwede pang magsuot ng damit na maikli ang manggas, pero ngayon, nagniyebe na…”
“Daniel, nandito na ako. Si Aleisha ito.” Siyempre, walang naging tugon. Matagal na nag-alinlangan si Aleisha bago iniunat ang kamay at marahang inilapit iyon sa kamay ni Daniel. Pagkatapos, maingat niya itong hinawakan. Nang muli siyang magsalita, hindi na niya napigilang manginig ang kanyang ti
Lubhang ikinatakot ni Aleisha ang nasaksihan. “Mrs. Montenegro, ano po ang ginagawa ninyo?” Hindi lamang si Aleisha ang natakot. Lalo pang nabahala at bahagyang nagalit si Manang Rosa, na mas matanda sa kanilang lahat. “Mrs. Montenegro, bata pa ang aming Madam! Kung bigla kayong luluhod sa harapan
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







