Chapter 5

Naglalakad si Renna sa kalsada, may ngiti pa rin sa labi.

Yung ngiting parang katatapos lang mang-halik ng bilyonaryo—tatlong beses.

Bitbit niya ang delivery bag, bahagyang umaalog sa bawat hakbang, habang ang isip niya ay nasa isang engrandeng gusali, isang galit na CEO, at isang nunal na memorable.

“Hehe…” napatawa siya mag-isa. “Ang intense naman ng panaginip ko ngayon.”

Napahinto siya saglit, huminga nang malalim.

“Grabe,” bulong niya sa sarili. “Parang totoo talaga. May bodyguards, may sigawan, may drama… ”

Bigla siyang napatigil.

May tumayong babae sa harap niya.

Naka-akimbo.

Naka-kunot ang noo.

At may matang kayang magpabalik ng kaluluwa sa katawan.

Si Pristina.

“HOY!”

Parang may kumalabog sa ulo ni Renna.

“Nakakahiya ka talaga, Diyos ko!” sigaw ng kanyang ina, sabay tingin sa paligid na parang baka may nakakita sa itsura ng anak niya. “Naglalakad ka riyan na nakangiti mag-isa! Para kang—”

Pinutol niya ang sarili, sabay buntong-hininga.

“Umuwi ka na nga sa bahay,” mariing sabi nito. “Ako na ang magde-deliver niyan!”

Biglang naglaho ang ngiti ni Renna.

“H-ha?” tanong niya, blinking. “Nay… ikaw?”

Tumango si Rosana, hingal na hingal habang lumalapit, pawis na pawis, at halatang pagod sa kakahabol—hindi ng bilyonaryo, kundi ng katotohanan.

“Tama si Ante,” sabi niya, hinihingal.

“Kami na lang magde-deliver. Ikaw… umuwi ka na bago ka pa tuluyang mabaliw.”

Napatingin si Renna sa delivery bag.

Tapos sa nanay niya.

Tapos kay Rosana.

Unti-unting pumasok sa isip niya ang realization.

Walang V-Prime Corporation.

Walang bodyguards.

Walang galit na bilyonaryo sa harap niya.

At lalong walang lalaking hinahalikan niya sa hallway.

Namula ang pisngi niya.

Ay—hindi dahil sa kilig.

Kundi dahil sa hiya.

“Ah…” mahinang sabi niya. “So… gising na ako?”

Napailing si Pristina. “Matagal ka nang gising. Ikaw lang ’tong ayaw bumalik sa mundo.”

Tahimik si Renna.

Bigla siyang napayuko…

saka biglang napangiti ulit.

“Okay lang,” bulong niya sa sarili. “Panaginip lang naman ’yon.”

Pero sa kung anong dahilan—

habang naglalakad siya pauwi,

may isang mukha pa ring malinaw sa isip niya.

Galit.

Gwapo.

At may matang parang gusto siyang ipakulong.

“At least,” mahina niyang bulong, sabay tapik sa sariling dibdib, “hindi ako nahuli.”

Hindi niya alam—sa parehong oras—may isang bilyonaryong hindi pa rin maalis sa isip ang babaeng may delivery bag.

At mas lalong hindi pa handang patawarin ang kaguluhang iniwan nito sa loob ng V-Empire Corporation.

“HOOOY! Ano ba, Renna! Akin na ’yang bag!” sigaw ng kanyang ina, halatang pagod na ang pasensya. “Umuwi ka na at matulog ka na lang habang buhay!”

“Okaaay, Nay,” sagot ni Renna, napapailing. “Pati ba naman sa panaginip ko, kontra kayo.”

Si Rosana naman, tahimik. Pero habang papalapit sila muli sa VEC, hindi niya mapigilang mapayuko—parang may mabigat na hangin na bumabalot sa dibdib niya.At doon,

“Oh! Si Aling Pristina!” masiglang sigaw ng ilang empleyado.

“Dumating na ’yung order natin!”

Isa-isa silang lumapit, may ngiti, may saya—tila walang kaalam-alam sa kaguluhang naganap kanina.

Ngunit sa kabilang dulo ng lobby,biglang napahinto si Drickson Valemont, kasalukuyang paakyat sana sa private elevator papuntang opisina niya.

May isang bagay na humatak ng atensyon niya.

Isang delivery bag na halos kapareho ng bag na hawak ng babae kanina.

Malaki.

Puting-puti.

May logo.

Isang malaking nunal na naka-print sa mascot ng restaurant.

Nanikip ang panga niya.

“Korena,” malamig niyang utos, hindi inaalis ang tingin sa bag, “alisin mo ’yan.”

Lumapit ang bodyguard, sumunod agad.

“Naaalala ko ’yan,” dagdag ni Drickson, bahagyang nanginginig sa inis ang boses.

“Ang babaeng ’yon.

Malaki ang nunal.

At mas malaki ang problema.”

Sa bag, malinaw ang nakasulat:

MINI MONTENEGRO RESTAURANT

— Renna

Hindi alam ni Aling Pristina kung bakit biglang nag-iba ang ihip ng hangin.

Pero alam ni Rosana kung bakit parang may paparating na bagyo.

Lumapit si Korena, maayos ang tindig ngunit mabigat ang loob. Hindi siya sanay sa ganitong utos—lalo na’t kaharap niya ang isang inang halatang ipinaglalaban ang maliit na kabuhayan.

“Aling Pristina…” mahinahon niyang simula, bahagyang yumuko bilang respeto.

“Last na order na po ito ng VEC sa inyo.”

Napahinto ang mga kamay ni Aling Pristina sa pag-aayos ng resibo.

“H-huh?” napasinghap siya, parang may humigop ng hangin sa dibdib niya.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

Nagkibit-balikat si Korena, pilit pinapanatiling propesyonal ang tono.

“Ayaw ko rin pong gawin ito… pero utos po ito ng boss ko. Pasensiya na po talaga.”

Para bang biglang bumigat ang buong lobby.

“Pero bakit naman po?!” basag ang boses ni Aling Pristina.

“Matagal na po kaming nagde-deliver dito… isa po kayo sa pinakamalaking customer namin…”

Sa gilid, napayuko si Rosana. Alam na niyang mangyayari ito.

“Pasensiya na po talaga,” ulit ni Korena, mas mahina na ngayon.

“Pagkatapos n’yo pong i-deliver ’yan… umalis na po kayo.”

Walang sigawan.

Walang drama.

Pero mas masakit iyon.

Ilang segundo lang ang lumipas—nasa labas na sila ng V-Empire Corporation.

Tahimik.

Tanging tunog ng pinto at yabag ng mga tao ang maririnig.

“Anong nangyari?” basag ang tinig ni Aling Pristina, hawak pa rin ang delivery bag na parang biglang naging mabigat.

“Korena… bakit bigla na lang silang hindi o-order?”

Napakamot sa ulo si Korena, sabay buntong-hininga.

“Hay naku, Ante…” sabi niya, diretso ngunit walang paligoy.

“Masakit man sabihin—”Tumingin siya kay Renna.

“Tanungin n’yo ang best friend ko na anak n’ yo ante.

Siya ang dahilan kung bakit nangyari ’to.”

Nanlaki ang mata ni Aling Pristina.

Si R-Renna nanaman?”

Parang may bumagsak sa dibdib ni Aling Pristina. Dahan-dahan siyang lumingon, hindi makapaniwala.

“Si Renna na naman?!”

Biglang tumaas ang boses ni Aling Pristina, halos pumutok sa galit at pagkadismaya.

Mahigpit niyang kinuyom ang kamay, nanginginig ang panga.

“Humanda ka talaga sa akin pagdating ko riyan sa bahay, RENNAAA!”

Umalingawngaw ang sigaw niya sa labas ng V-Empire Corporation, dahilan para mapatingin ang ilang empleyado. May mga nagkunwaring abala pero halatang nakikinig.

Si Rosana ay napaatras ng kaunti.

“Ante… kalma lang po—”

“Hindi ako kakalma!” putol ni Aling Pristina.

“Panaginip dito, panaginip doon—totoong negosyo ang nasisira!”

Sa kabilang banda—

Sa bahay.

Mahimbing pa ring natutulog si Renna Montenegro.

Humilik pa siya, lumingon sa kabilang side ng kama, at ngumiti.

“Hmm… chapter six…” bulong niya sa panaginip.

Walang kaalam-alam na ang sigaw ng ina niya ay parang naka-bookmark na sa tadhana—

hinihintay lang siyang magising.

To be continued