Chapter 4. Maxine Romero

“Anong sinasabi mo riyan, Renna?!” sigaw na ni Rosana, nanginginig sa kaba habang nakikita ang mga bodyguard na handa nang dumakip. “Nababaliw ka na ba?!”

Sa harap nila, unti-unting lumapit ang mga tauhan ng V-Prime Corporation—matitigas ang mukha, handa ang kamay.

Ngunit si Renna?

Ngumisi lang.

Yung tipong ngiti ng taong walang balak magpaliwanag.

Humakbang siya paatras, dahan-dahan, parang nasa pelikula—sabay kindat pa.

“Teka lang ha,” sabi niya, parang paalam lang sa panaginip. “Parang naging intense na ’to.”

At bago pa makareact ang lahat—

Tumakbo siya palabas ng V-Prime Corporation.

“TAKBOOO!” sigaw ni Renna, puno ng excitement na parang may hinahabol na premyo.

“Naluko na talaga!” singhal ni Rosana, napilitan ding tumakbo, habol ang kaibigang parang walang sense of danger. “RENNA, TUMIGIL KA!”

“MISS, HUMINTO KA!” sigaw ng isang bodyguard, mabilis na sumusunod.

Sa gitna ng kaguluhan, nanatili si Drickson sa kinatatayuan niya.

Hawak pa rin ang labi.

Hindi sa kilig.

Kundi sa pandidiri.

Parang gusto niyang hugasan ang mukha niya—buong pagkatao kung maaari.

“Korena,” malamig niyang utos, nanginginig ang panga sa inis, “siguraduhin mong hindi na muling lalapit ang babaeng ’yon sa akin.”

Saglit siyang tumingin sa direksyong tinakbuhan ni Renna.

Pero si Renna Montenegro?

Mas lalo pang bumilis ang takbo.

“Hala,” tawa niya habang tumatakbo. “Ang saya ng panaginip ko ngayon! May cardio!”

Lumiko siya sa isang hallway, pabalik, muntik nang mabangga ang isang empleyado na may hawak na kape.

“Sorry po!” sigaw niya. “Dream extra lang ako!”

“Hindi siya extra!” singhal ni Drickson habang mabilis na naglalakad, pilit pinapanatili ang dignidad kahit gusto na niyang maglaho. “Huwag niyong hayaang makalapit ulit!”sigaw na utos to ni Drickson.

Pero parang may sariling misyon ang babae.

Huminto si Renna bigla sa gitna ng hallway at humarap sa kanya, naka-akimbo pa.

“Uy,” sabi niya, hingal pero masaya. “Bakit parang galit ka? Sa panaginip ko, mas sweet ka.”

“Dahil,” mariing sagot ni Drickson, “hindi ito panaginip.”

Tumango si Renna, parang may naiintindihan. “Oo nga, sabi mo na ‘yan kanina.”

Bigla siyang lumapit.

Mabilis.

Masyadong mabilis.

“STOP!”

Huli na.

Hinalikan na naman siya ni Renna.

May sumigaw. May napamura. May bodyguard na literal na napapikit.

“MY GOD”

“MR. VALEMONT!”

Umatras si Renna, tuwang-tuwa. “Grabe, ang realistic na talaga. May sound effects na.”

Napapikit si Drickson at hinilot ang sentido. “Ito na ang bangungot.”

“Sir,” sabi ng head bodyguard, seryoso ang mukha, “dadagdagan po namin ang security.”

Masyado siyang maliksi hindi namin siya mahuli!

“Dagdagan niyo,” sagot niya agad. “At ilayo niyo siya.”

Pero parang sinasadya ng universe.

Sa kabilang dulo ng hallway, may isang babaeng nakapantalon at blazer na halos madulas sa pagmamadali.

“DRICKS!” sigaw nito. “DRICKSON!”

Si Korena.

Ang bodyguard niya. Adviser. At tanging taong kayang sumigaw sa bilyonaryo nang hindi natatanggal sa trabaho.

Huminto si Renna at napatingin kay Korena, saka kay Drickson.

“Ah,” sabi niya, parang may realization. “May kontrabida na.”

“Ano?” sabay na sabi nina Drickson at Korena.

Ang mga bodyguard napatigil sa paghabol.

Lumapit si Renna kay Korena, ngumiti pa. “Ikaw siguro yung jealous best friend sa panaginip ko.”

Nanlaki ang mata ni Korena. “Excuse me?”

“Relax,” dagdag ni Renna. “Hindi kita aagawan. Kasal na kami sa Chapter 1.”

“ANONG CHAPTER?” sigaw ni Korena.

Si Drickson…nababaliw na ata yang babaeng yan! singhal ng bilyonaryo.

Samantala, umatras na si Drickson, parang nakakita ng paparating na sakuna.

“Ilayo niyo na siya,” utos niya. “Bago pa”

Huli na naman.

Tumakbo si Renna palapit sa kanya.

“WAIT!” sigaw ni Korena.

Pero…

Hinalikan na naman niya si Drickson.

Pangatlo.

Mas mabilis.

Mas confident.

Mas walang konsensya.

Isang iglap—

tahimik ang paligid.

Parang may nagpindot ng pause sa buong V-Prime Corporation.

Ang mga bodyguard—nakapirme.

Ang mga empleyado—nakanganga.

At si Korena?

Medyo natatawa.

Hindi ’yung tawang malakas—

kundi ’yung pilit pinipigilan, naka-kuyom ang kamao, namumula ang mukha, at nagpipigil ng hininga para hindi pumutok sa kakatawa.

Pagkatapos ng halik, masayang tumawa si Renna, parang batang nanalo sa laro. Kumaway pa siya, casual na casual.

“Okay,” masiglang sabi niya. “Enough na. Baka magising na ako.”

At umalis siya—

normal na naglalakad—

na parang wala lang siyang ginawang international incident sa loob ng isa sa pinakamakapangyarihang kumpanya sa bansa.

Iniwan niya si Drickson na hawak ang noo.

Hindi makapagsalita.

Hindi makagalaw.

Napapaligiran ng mga bodyguard, mga empleyado, at isang Korena na halos manginig na sa pinipigilang tawa.

“Dricks,” mariing sabi ni Korena, seryoso ang tono pero taksil ang ngiti, “sino ’yon?”

Sandaling tumigil siya, saka idinugtong—

“Siya ba ’yung bride mo sa panaginip?”

“WAG MO AKONG UMPISAHAN, KORENA!” singhal ni Drickson, sabay irap at punas sa labi na parang gusto niyang mag-disinfect ng buong mukha. “Bwisit!”

Sa paligid nila, kahit pilit nagpapaka-propesyonal ang mga bodyguard, may mga palihim na ngiti at mahihinang bulungan.

Matagal na kasing ganito si Drickson.

Walang pakialam.

Walang emosyon.

Walang sinumang pinapalapit.

Simula nang iwan siya ni Maxine Romero—

ang una at huling babaeng minahal niya.

Minahal niya hanggang ngayon.

At hindi na bumalik.

Kaya para kay Drickson, ang mga halik na iyon ay hindi nakakakilig—

Nakakainis.

Nakakahiya.

At higit sa lahat…

Nakakagulo ng katahimikan na matagal na niyang itinayo.

At ang babaeng iyon?

Sa hindi niya maipaliwanag—

siya ang unang taong sumira nito.