Alle Kapitel von Contract Wife Ako, Pero Hate Niya ang Nunal Ko,: Kapitel 1 – Kapitel 10

Mahinang tumunog ang kampana ng simbahan.Isa…dalawa…tatlo.Bawat tunog ay parang tibok ng puso ni Renna Montenegro habang nakatayo siya sa dulo ng isang napakalawak at engrandeng simbahan. Mataas ang kisame, punô ng gintong detalye ang mga haligi, at ang sahig ay kumikislap sa linis—parang salamin na kayang ipakita ang lahat ng pangarap niya.Suot niya ang pinakamagandang wedding gown na nakita niya sa buong buhay niya.Mahaba ang belo, burdado ng mamahaling perlas. Ang damit ay sakto sa hubog ng katawan niya—hindi sobra, hindi kulang. Para bang ginawa ito para sa kanya at para lamang sa araw na ito.Ang ganda ko… grabe sobrang ganda ko talaga.Napangiti siya habang hawak ang bouquet ng puting rosas. Sa magkabilang gilid ng simbahan, puno ang mga upuan. Naroon ang mga taong hindi niya kilala ngunit lahat ay nakangiti, pumapalakpak, at tila masaya para sa kanya.Ito na ang araw niya.Dahan-dahan siyang naglakad sa gitna ng simbahan. Sa bawat hakbang, mas lalong bumibigat ang dibdib ni

“Umuwi ka agad, Renna!” sigaw ni Pristina, ang kanyang ina, mula sa may pinto ng bahay. Naka-akimbo ito, hawak ang baywang na parang handang manampal ng realidad. “Huwag kung saan-saan ka na naman pupunta o dinadala ng imagination mo!” “Opo… opo…” sagot ni Renna, pilit nakangiti habang sinusuot ang delivery bag. “Bakit naman ako mapapadpad kung saan, eh alam ko namang darating talaga ang groom ko. Huminto siya sandali, sabay ngiting parang bida sa teleserye.“sa panaginip ko.” “Hay naku!” sabay-sabay na sabi ng dalawang boses. “Iwan ko sa ’yo, Renna,” sabat ni Rosana, ang matalik niyang kaibigan—at certified kontrabida ng lahat ng pangarap niya. Nakapamaywang ito at naka-roll eyes. “Hanggang ngayon, nananaginip ka pa rin.” Bigla siyang lumapit at kinatok ang ulo ni Renna. “Tok!” “Aray naman!” daing ni Renna, hawak ang ulo na parang napuruhan ang utak ng mga pangarap niya. “’Wag ka nang umaray diyan,” walang-awang sabi ni Rosana, sabay kuha ng isang delivery bag. “Baka m

Naglalakad si Renna sa kalsada, may ngiti pa rin sa labi. Yung ngiting parang katatapos lang mang-halik ng bilyonaryo—tatlong beses. Bitbit niya ang delivery bag, bahagyang umaalog sa bawat hakbang, habang ang isip niya ay nasa isang engrandeng gusali, isang galit na CEO, at isang nunal na memorable. “Hehe…” napatawa siya mag-isa. “Ang intense naman ng panaginip ko ngayon.” Napahinto siya saglit, huminga nang malalim. “Grabe,” bulong niya sa sarili. “Parang totoo talaga. May bodyguards, may sigawan, may drama… ” Bigla siyang napatigil. May tumayong babae sa harap niya. Naka-akimbo. Naka-kunot ang noo. At may matang kayang magpabalik ng kaluluwa sa katawan. Si Pristina. “HOY!” Parang may kumalabog sa ulo ni Renna. “Nakakahiya ka talaga, Diyos ko!” sigaw ng kanyang ina, sabay tingin sa paligid na parang baka may nakakita sa itsura ng anak niya. “Naglalakad ka riyan na nakangiti mag-isa! Para kang—” Pinutol niya ang sarili, sabay buntong-hininga. “Umuwi ka

Pagkababa ng tawag, parang may magic switch na biglang pinindot—agad gumanda ang anyo ni Aling Pristina. Kanina’y seryoso at halos manghuhula ng kapalaran ang mukha, ngayon nama’y parang nanalo sa raffle. Napakunot-noo sina Renna at Rosana, sabay napatinginan. “Okay!” masiglang sambit ni Aling Pristina na parang may background music pa. “Rosana, dalhan mo ng masarap na masarap na pagkain ang anak kong si Renna ha. Yung tipong makakalimutan niya kahit pangalan niya. Tapos mamasyal kayo kahit saan—mall, park, kanto, basta gumastos!” Napasinghap si Rosana. “Ha? Biglang yaman, Ante?” “Okay kasi,” dugtong ni Aling Pristina habang inaayos ang buhok na kanina lang ay parang dinaanan ng bagyo, “may pupuntahan ako bukas ng umaga. Kaya Rosana, ikaw na muna ang bahala sa mahal kong anak, okay?” Ngumiti pa siya ng sobrang tamis na parang may balak—o lihim. “HALLAH!” biglang sigaw ni Rosana habang naglalabas ng plato at kaldero. “Anong meron, Ante?! Ako hindi ba kasali diyan? Bakit parang

Uhmmm… Renna, pagod na ako,” reklamo ni Rosana sabay bagsak ng balikat at hila sa hawak niyang maliit na maleta na may keychain na kulay pink. Bahagya pa siyang yumuko na para bang bigat na bigat na sa buong mundo.“Bakit ba kasi pumayag pa si Tita Pristina na mamasyal kami, alam naman niyang tudo imagination ang alam ng lukang ito…” dugtong niya habang napapailing, ang buhok niyang naka-ponytail ay sumasabay pa sa bawat iling niya—parang walis na umiindayog sa inis.“Hoy! nagrereklamo ka nanaman! Alam ko namang gusto mo ring mamasyal ehh, nuh!” asar na sabi ni Renna, nakataas ang kilay at naka-smirk na may halong pang-aasar.Samantalang si Renna naman ay parang turista na bagong laya sa kulungan ng school requirements—panay ang kuha ng larawan sa iba’t ibang bahagi ng airport: mula sa malaking Christmas tree display, sa signage na ARRIVALS, hanggang sa eroplano sa labas ng glass window. Todo zoom pa siya na halos makita na pati bolt ng pakpak.Biglang—SKRRRRTTTT!!! May malakas na pr