LOGINChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
ChandlerHindi ko agad binitawan si Mitch matapos ko siyang yakapin. Para bang may kung anong kumakapit sa akin na ayaw siyang pakawalan, na parang kapag binitiwan ko siya, babalik ulit kami sa ilang araw na puro chat lang, puro kulang, puro bitin.Ramdam ko kung paano siya sumandal sa akin, kung pa
ChandlerBoyfriend pa lang naman?Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ng captain ng Fullpower habang papalapit ako sa lounge area kanina. Kahit tapos na ang usapan at nagkanya-kanya na ng kwentuhan, hindi pa rin mawala sa isip ko yung kindat niya kay Mitch at yung paraan ng pagtingin
“Loko-loko!” sagot ni Ryan, sabay akbay sa batok niya at bahagyang inalog.Nagtawanan ang lahat, at akala ko doon na matatapos ang asaran, pero biglang may malamig na boses na sumingit mula sa likod namin.“What’s going on here?”Halos sabay-sabay kaming napalingon sa pinanggalingan ng tinig.Napati
MitchLahat kami ay nasa lounge ng gaming room sa 6th floor. Naka-set up na ang malaking TV sa harap, may nakahandang tubig at snacks sa gilid, at kumpleto na rin ang buong team. Naghihintay na lang kami sa pagdating ng Fullpower mula Singapore, at kagaya ng sinabi ni Sir Sol kanina, dito nga raw si
Channing“Chance!” bulalas ni Arnie ng makita ang kapatid ko.“What are you doing here?” tanong ko. Kaya nga hindi ko na pinauwi si Arnie dahil ayaw ko na may ibang kasama rito tapos heto siya?“What else? Para makita one last time si Arnie!” agad na tugon niya.“Ate Arnie. Don’t forget that.” Pagdi
ChanningFirst time nangyari sa akin na two hours before my flight ay nasa airport na ako. Iyon ay dahil sa pagkasabik na nararamdaman ko pati na ang kaligayahan na makita si Arnie na ngayon pa lang ay bumabalot na sa akin.Punong puno ng pag-asa ang aking dibdib na sumakay ng eroplano. Excited akon
Arnie“Get in,” sabi ni Channing na nagpakunot ng aking noo. Ano siya sinuswerte? Iniisip ba niya na basta sinabi niya ay gagawin ko?“Please?” Kakainis, hindi ko talaga kayang tanggihan ang mokong na ito. Inikutan ko siya ng aking mga mata bago binuksan ang pintuan at sumakay. Ayaw ko naman na maha
Arnie“Hey, calm down.” Nag-angat ako ng tingin kay Christian na ang gwapo-gwapong tingnan sa suot na suit. Courtesy of Nikita of course. Nakapila na kami para rumampa at kinakabahan talaga ako. Wala naman kasi akong idea sa mga ganito.“I don’t know. I really don’t know what to do.”“Just walk with







