One Hundred Nights with a Black Band

Ang pampangulong suite ay nilalagakan ng malambot, kalat-kalat na ilaw, na para bang bawat sulok ay pinag-isipang huwag magpamalas ng kahit anuman nang malinaw. Ang lahat ay mahinahon. Tahimik. Isang tahimik ngunit nakakasakal na karangyaan. Nakapinid ang mga kurtina, tila pinuputol ang labas ng mundo, at sa loob ng bula na nakabitin sa ibabaw ng lungsod, nakahiga si Chantelle, nakasapin ang mga pulso sa kanyang tiyan, natatakpan ang mga mata ng isang pirasong itim na seda.

Hindi na niya alam kung gaano katagal siya naghihintay. Siguro limang minuto. Siguro tatlumpu.

Ikalabindalawa na ito.

Mayroon pang walumpu't walong gabi bago matapos ang lahat. Bago siya magiging malaya.

Dumausad nang walang ingay ang pinto. Hindi niya siya nakita pumasok, ngunit kaagad niyang naramdaman ang kanyang presensya. Ang tuyong, mabangong halimuyak ng kahoy, simple ngunit nakakapit. Ang kanyang amoy. Ang amoy na kikilalanin niya sa gitna ng libu-libo, dahil ito'y nakatatak sa loob ng kanyang lalamunan, ng kanyang mga bato, ng kanyang mga pintig. Siya. Wala siyang sinabi. Hindi kailanman nagsasalita.

Naramdaman ni Chantelle ang kutson na lumubog sa tabi niya, ang pagbabago ng tensyon sa hangin, na para bang bawat molekula sa kuwarto ay yumuyuko sa ilalim ng tahimik na awtoridad ng lalaking hindi niya kailanman nakikita. Ang init nito ay lumalapit, mabagal, kontrolado. Kaagad niya itong nakilala, ang init na kinatatakutan niya nang sabay niya ring inaasam.

Hindi siya kailanman tinatanong kung handa na siya. Hindi na kailangan. Malinaw ang kontrata. Alam niya ang bawat kondisyon.

Dumausot ang kanyang mga daliri sa kanyang balakang, dahan-dahan, na may isang nakakabahalang kawastuhan, at saanman sila dumampi, nag-iiwan sila ng pangingilag na kumakalat sa ilalim ng kanyang balat, na parang isang nerbiyosong alon na imposibleng kontrolin. Sinundan nito ang hugis ng kanyang balakang nang may sinadya at mabagal na paggalaw, tinitingnan ang bawat kurbada. Walang nakikita si Chantelle, ngunit nararamdaman niya ang lahat. Ang banayad na pagkiskis ng kanyang pantalon sa kanyang hubad na hita. Ang tuyong tekstura ng kanyang mga daliri, bahagyang magaspang, na sumasalungat sa lambot ng kanyang sariling mga hubog.

Lumakas ang diin ng kanyang palad, bumaba patungo sa ibaba ng kanyang tiyan, at pagkatapos ay tumigil mismo sa harap ng kanyang pinakamakipot, na para bang panatilihin siya sa isang estado ng lagnat na paghihintay. Isang paghihintay na halos naging masakit.

Wala siyang karapatang hawakan siya. Iyon ang tuntunin. Ngunit kusang nanginig ang kanyang mga daliri, kumapit nang mahigpit sa mga kumot. Gusto niyang gantihan ang bawat kilos nito. Pigilan ang kanyang hininga. Itanim siya sa loob niya. Ngunit wala siyang karapatan. Dumikit ang kanyang palad sa sarili niyang hita, sa kanyang lalamunan, sa nakakainis na kawalan sa pagitan ng kanyang mga hita. Kung saan wala pa siya. Kung saan gusto na siya ni Chantelle.

Lumiko siya nang higit pa, bahagya lang na dumampi ang kanyang dibdib sa kanyang mga suso, ang kanyang bibig ay dahan-dahang bumaba, nang palihim. Nang dinampi niya ang loob ng kanyang hita, napigilan niya ang isang pagdaing, na malalim, masyadong malupit upang magkunwari. Biglang gumalaw ang kanyang mga balakang.

Tumigil siya. Na para bang nais niyang maintindihan ni Chantelle na siya ang nagpapasya ng tulin. Na siya ay isang teritoryong dapat sakupin. Hindi niya sinusubukang bigyan siya ng kasiyahan. Sinisiyasat niya siya. Binabaklas siya. Namamayani siya sa kanya.

At ngayong gabi… ngayong gabi, siya ay hindi naging malambot, o malupit. Siya ay tiyak. Ng isang halos kalbong kabagalan. Ng isang hayok na pasensya. Na para bang gusto niya siyang paghiwa-hiwalayin gamit ang kanyang mga kamay.

Dumausot ang kanyang mga daliri sa pagitan ng kanyang nakabukang mga hita.

Kusang bumangon ang kanyang balakang. Humahanap. Tumatawag. Hinihingi ang matagal nang hinihintay.

Hinayaan niyang ang kanyang bibig ay umakyat, dahan-dahan, nakakabaliw, hanggang sa kanyang mga labi. Ngunit hindi niya ito dinampi. Nanatili doon, malapit, humihingal, tahimik.

At pagkatapos, pumasok siya sa loob niya. Hindi sa isang malakas na pagpasok. Hindi sa isang sigaw. Ngunit sa isang mabangis na kabagalan.

— Ah… ah… oh Diyos ko… oo…

Umangat siya, humihingal, nakabuka ang mga labi sa isang tahimik na pagdaing, ang mga daliri ay kumapit nang napakatigas na nag-iwan ng marka sa mga kumot. Hindi kayang pigilan ang apoy na tumataas. Ang pagtaas na makapal, nagbabaga, at hindi mapigilan. Na nagpumigat sa kanyang lalamunan. Bumuo ng lahat. Maliban sa kanya. Bahagya siyang gumalaw. Sapat lang para maramdaman niya. Sapat lang para gusto niya ng higit pa.

Gusto niyang makiusap, ngunit ang salita ay natigil sa kanyang lalamunan. Walang lugar para sa mga salita, dito. Mga hininga lamang, mga pangingilabot, mga alon.

Sa bawat paggalaw, nararamdaman niyang gumuho ang kanyang mga iniisip, isa-isa. Isang kalkuladong pagbabalik-balik sa hangganan ng kayang tiisin.

Nawala ang kanyang sukat. Katawan na lamang siya. Inihandang laman. Sirang paghinga. Pigil na rurok.

At sa dilim na dala niya sa kanyang mga mata, sa madilim na kapaligiran, nakalimutan niya ang lahat. Ang kanyang pangalan. Ang kanyang kasaysayan. Ang kontrata. Ang mga numero.

Siya na lamang ang natira. Siya, ang estranghero. Siya, na hindi niya kailanman makikita. Siya, na hindi niya kailanman malalaman ang mukha. Ni kahit ang boses. Ngunit na, sa bawat oras, ay nakatatak sa kanya ng isang mas malalim na marka. Mas hindi mabubura.

Nang matapos, nanatili siya doon. Humihingal. Hubad. Nanginginig. Nauubos. Natalo. Ang kanyang tiyan ay puno pa rin ng mga natitirang pag-urong. Ang kanyang ari ay tumitibok sa kanyang kawalan. Nakabuka ang kanyang mga hita.

Nakahiga pa rin siya, nakatali pa rin ang benda sa kanyang mga mata. Narinig niya ang tunog ng tubig na umaagos sa banyo.

Ang lalaki sa banyo ay tapos nang maligo at magbihis ng kanyang walang dungis na mga damit.

Ang lalaki, pagkatapos magbihis, ay lumapit sa pinto. Tumibok nang mabilis ang kanyang puso. Sa unang pagkakataon, nangahas siyang sirain ang katahimikan.

Dahan-dahan niyang inilabas ang plema sa kanyang lalamunan, at pagkatapos, sa isang bahagyang alanganing boses, sa wakas ay sinira ang katahimikan na bumabalot sa kanila nang matagal.

— Ginoo, maaari ba akong humingi ng karagdagang walong libong euro sa buwang ito?

Ito ang unang pagkakataon na nangahas siyang kausapin siya. Hanggang ngayon, ang kanilang relasyon ay limitado sa mga tahimik na palitan, isang malupit na laro kung saan ang mga mata ay hindi kailanman nagkasalubong.

Walang sagot. Kahit isang salita.

Ang lalaki ay nagtungo patungo sa pinto, ang kanyang silweta ay matigas sa umagang anino. Isinara niya ito sa kanyang likuran nang may isang mapurol na pagkabigla, isang biglaang tunog na nagpaigtad kay Chantelle. Agad na bumalik sa nakakasakal na katahimikan ang kuwarto.

Sa sandaling narinig niya ang pinto na sumara sa likuran nito, huminga nang malalim si Chantelle sa kaluwagan at mabilis na tinanggal ang kanyang benda. Isang mapait na pagkabigo ang humigpit sa kanyang lalamunan. Hindi siya sumagot.

Kailangan na kailangan niya ang perang iyon.

Kalakip, tinawagan siya ng doktor. Ang malalim na boses, puno ng pag-aalala, ay nagsabi sa kanya na lumala ang kalagayan ng kanyang lola. Ang kanser sa bato na dinaranas nito, sa kabila ng lahat ng nabayarang paggamot na nagkakahalaga ng higit sa isang milyong euro, ay nagpapakita ng mga bagong nakababahalang sintomas.

Kaya, ngayon, nangahas siyang humingi, simpleng subukan.

Ngunit ang katahimikan ng lalaki ay nagpalamig sa kanyang puso.

Dahan-dahan siyang bumangon at nagtungo sa banyo. Nang hindi talaga nag-iisip, nagpatak siya ng isang kumukulong paliguan, umaasang ang init ay pansamantalang pipigil sa bigat na pumipigil sa kanyang dibdib.

Hindi siya masaya sa kanyang ginagawa. Hindi kailanman, noong bata pa siya, naisip niyang ipagbili ang kanyang katawan, o ipagpalit ang kanyang dignidad para sa pera. Ngunit ang buhay, malupit at walang habag, ay nagturo sa kanya na ang mga pangarap ay minsang nabubura sa ilalim ng bigat ng mga katotohanan.

Mula noong siya ay limang taong gulang, mula nang mamatay ang kanyang ina sa isang biglaang sakit, ang lahat ay nagbago. Ang kanyang ama, mabilis na nagpakasal muli, ay itinulak siya sa isang papel ng anino, isang estranghero sa kanyang sariling pamilya.

Ang kanyang lola, sa kabila ng kanyang mahirap na paraan, ay pumalit, pinalaki at pinag-aral siya nang may mahigpit ngunit tapat na pagmamahal.

Lumaki si Chantelle sa pagitan ng dalawang mundong ito, bahagya lamang nakikilala ang init ng bahay ng ama, mas pinipiling iwasan ang malamig na tingin ng kanyang ama at madrasta.

Pagkatapos, isang taon na ang nakalilipas, muli na namang tumama ang sakit: ang kanser sa bato ng kanyang lola.

Ang mga doktor ay nagsalita ng isang milyong euro, isang halagang imposibleng makamit mag-isa.

Pumunta siyang makiusap sa kanyang ama, umaasang may gawain, isang tulong.

Ngunit pinalayas niya siya, nang walang tingin.

"Hindi iyon ang aking ina, bakit ako gagastos para sa kanya?" ang kanyang isinuka, may paghamak.

Pagkatapos ng malupit na pagtanggi ng kanyang ama, si Chantelle ay natagpuan ang kanyang sarili sa sulok. Wala na siyang ibang pagpipilian, walang suporta. Kaya, nasira ngunit determinado, gumawa siya ng isang desisyon na hindi niya kailanman inakalang gagawin: nagtungo siya sa isang pribadong club, kung saan ipinagpapalitan ang mga katawan at katahimikan.

Hindi pa siya pumapasok nang nanginginig na ang kanyang mga hita. Ngunit wala na siyang luho para magdalawang-isip. Namamatay na ang kanyang lola.

At doon niya natagpuan ang isang alok… napakalaki. Hindi inaasahan. Nakakagulat.

Isang kontrata na nagkakahalaga ng isang milyong euro, kapalit ng isang daang gabi sa isang lalaki. Isang daang gabi ng pagiging malapit, ng pagsuko… sa isang estranghero. Hindi niya kailanman malalaman ang kanyang pangalan, ang kanyang mukha, o ang kanyang tunay na pagkakakilanlan. Isang kontratang hinabi sa misteryo, nilagdaan sa lihim.

Isang detalye lamang ang walang duda: ang lalaking ito ay napakayaman. Dahil walang mahirap ang makakaya, o gugustuhing, magbayad ng ganoong halaga upang bilhin ang mga gabi ng dilim.

Pumirma siya. Nang walang mga tanong. Nang hindi man lang binabasa nang dalawang beses ang kondisyon. Natatakot siyang bawiin ang alok kung magtatagal siya.

Ang mahalagang kondisyon ng kontrata ay mahigpit: hindi niya kailanman dapat makita ang lalaki. Sa bawat isa sa isang daang gabi, dadalhin siya sa isang pampangulong suite. Maglalagay siya ng benda sa kanyang mga mata, at mayroon lamang siyang isang papel: sumunod. Sumuko. Nariyan para sa kanya, at huwag magtanong ng kahit ano.

Ang lalaki ang kanyang panginoon. Para sa isang daang araw.

Ngayon, nasa ikalabindalawang pagkikita na siya. At bagama't natutunan niyang kontrolin ang kanyang takot, hindi pa rin siya ganap na nasanay.

Ngunit nananatili siyang matatag. Dahil sa bawat pagbabayad, masinsin siyang nag-iipon. Bawat sentimo. Nagbilang siya, nagtala siya. Para sa kanyang lola, para sa nagbigay ng lahat para sa kanya.