LOGINChandlerNagising ako sa malamlam na liwanag na pumapasok sa floor-to-ceiling windows ng suite ko. Tahimik ang buong Grand Hotel sa ganitong oras—iyong klase ng katahimikan na hindi mapayapa kundi mabigat. Para bang may hinihintay na pagsabog.Saglit akong nanatiling nakahiga, nakatingin sa kisame,
ChandlerPaglabas ko pa lang ng airport, ramdam ko na agad ang bigat ng lungsod—hindi lang dahil sa klima, kundi dahil sa responsibilidad na kasabay ng bawat hakbang ko. Ang Dubai ay hindi lugar para magpahinga. Isa itong lungsod na sumisigaw ng kapangyarihan, pera, at impluwensya. At sa pagkakataon
Me: ’Wag kang magrereklamo ha.Hindi ako naghintay nang matagal para sa sagot niya.Love: When did I do that?Napatawa ako nang mahina, napailing habang nakasandal sa upuan. Oo nga naman. Ni minsan, hindi pa siya nagreklamo sa akin—kahit pagod, kahit puyat, kahit minsan halos ubos na ang energy niya
ChandlerMabigat sa loob ang umalis, lalo na nang makita kong naglalakad palayo si Mitch.Kahit naka-facemask siya, kahit hindi ko na kita ang buong mukha niya, kilala ko ang lakad niya. Alam ko kung kailan siya nagpipigil, kung kailan niya binabagalan ang hakbang dahil ayaw pa niyang matapos ang sa
May mga tao pa ring dumarating—may bitbit na maleta, may kausap sa phone, may umiiyak, may natatawa. Isang normal na airport scene. Pero para sa akin, parang huminto ang mundo sa pagitan naming dalawa.Wala akong pakialam kung may makakita man sa amin. Naka-facemask naman kami pareho ni Chandler. At
Mitch“Ang sabi ko naman kasi, ’wag mo na akong ihatid eh,” reklamo ni Chandler, may halong inis at lambing sa boses. Yung tono niya na halatang gusto niya akong pagsabihan pero hindi niya magawa nang todo dahil ako ’yon—dahil mahal niya ako.Nasa departure area na kami. Maliwanag, maingay, puno ng
Gianna“Mukhang masaya ka, Architect ah,” puna ni Engr. Jaime habang papalapit ako sa aking sasakyan. Ang araw ay unti-unting lumulubog, at ramdam na ang pagod mula sa mahaba naming araw sa site. Tapos na ang oras ng trabaho at handa na akong umuwi sa condo.Kanina lang ay nag-message ako kay Chancy
ChancyNakaupo ako sa sulok ng meeting room, hawak ang tablet habang tahimik na nagbabasa ng storyline ng bagong character na ginawa ng narrative designer namin. Maagang binuo ang konsepto nito kahit kakasimula pa lang ng unang season ng HPL. Pero ganito talaga kami, laging may inihahanda dahil alam
ChancyAlam kong risky ang ginawa ko. Nakakatakot, hindi ko itatanggi. Pero buo na ang desisyon ko. Sa kabila ng nararamdaman ko ay mas nangingibabaw pa rin ang kagustuhan kong paniwalaan ang damdamin ni Gianna para sa akin.Malapit na ang kasal namin. Isang buwan na lang.Isang buwan na lang at mag
Lumapit siya kay Chancy at marahang hinalikan ito sa noo. "Kamusta ka na, hijo?""Mas okay na po, Mama. Salamat po sa pagdalaw," tugon ni Chancy, sabay hawak sa kamay ni Mama."Ay nako, ikaw pa ba? Ikaw na nga itong injured, ikaw pa ang magpapasalamat." Umupo si Mama sa paanan ng kama at tinitigan s







