LOGINAko naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
ArnieWala na kong mahihiling pa. Masayang masaya na ako sa piling ni Channing, tapos ng aming anak.Si nanay ay madalas na akong dalawin sa bahay nitong huling linggo dahil kabuwanan ko na. Mas excited pa yata siya kaysa sa asawa ko.Ayon sa aking ina ay umalis na ng bansa si Beatrice. Nagpaalam na
“Okay, saglit lang naman akong pumili.”“Kahit na, basta tawagan mo na lang ako kapag patapos ka na para makabalik na rin ako.” Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataon na makasagot at in-end na ang call.Nagsimula na akong mag-imagine kung paano ko siya aakitin. Gusto kong mahulog din siya sa akin
NoelleSa tulong ng mga magulang ni Joy na tumayong mga guardian ko, natapos namin ni Chanden ang lahat ng kailangang ayusin para sa aming kasal. Hindi ko inaasahan na ganito kabilis ang mga pangyayari, pero sa isang banda, mas mabuti na rin. Mas maaga kong makakamtan ang katahimikan na matagal ko n
Noelle“Come again?” tanong ni Sir Chanden na nakataas ang kilay habang kinakamot ng hintuturo ang sentido. Hindi naman ito mukhang galit, ngunit base sa expression ng mukha niya ay tila sinasabi nito na “anong karapatan mong magreklamo”.“Wala akong sinabi, Sir.” Mahirap ng ulitin pa dahil baka nga







