LOGINMarami ka pang matutunan, Honey.
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Gianna Lumipas pa ang dalawang araw at sa wakas, nakalabas na rin ako ng ospital. Hindi ko inaasahan ang sasakyan na sumundo sa amin, ang SUV ni Chancy mismo. Ayon sa kanya ay pinahatid daw niya sa driver dito sa hospital at gusto niya na siya ang mag-drive para sa aming mag-ina. Pati raw ang inuup
Chancy“Tapos na kayong magkausap na mag-ama?” tila gulat na tanong ni Mommy nang makita niya kaming magkasunod ni Dad sa sala. Naupo agad ang aking ama sa tabi niya sa malaking sofa, at sa hindi maipaliwanag na dahilan ay bigla akong nakaramdam ng inggit. Sana pala ay dinala ko sina Gianna at JR. M
ChancyMahirap para sa akin ang ginagawa ko, as in, sobrang hirap. Gustong-gusto ko nang makita si Gianna. Minsan nga, parang naiiyak na lang ako sa tindi ng pananabik, pero pinipigilan ko ang sarili ko. Pinipilit kong kumapit sa dahilan kung bakit ko ito ginagawa.Kita naman na ang improvement ko.
ChancyPagkaalis nina Mommy at Daddy, muling nanumbalik ang katahimikan sa condo. Pero iba na iyon, hindi na ito nakakabingi o nakakapanindig-balahibo. Para bang naging mas kalmado ang lahat at mas magaan.Second day na namin sa condo. Tahimik lang ang paligid, pero sa loob ko’y may magulong damdami







