LOGINChandlerApat na lalaki ang pumasok sa silid, mabibigat ang mga yabag na parang sinasadya nilang iparamdam ang presensya nila. Isa sa kanila ang agad naming tinignan—ang tindig, ang kumpiyansa, at ang ngising hindi mawala sa mukha niya ay sapat na para maghinala kami na siya ang leader. May aura siy
Chandler“If they wanted us to get their boss out of a private maximum-security prison, then the first thing we need to figure out is which boss they’re talking about,” sabi ko, kontrolado ang tono pero ramdam ang bigat ng bawat salita. “Our entire escape plan will depend on who the target is.”Tahi
ChandlerHindi ko na matandaan kung ilang araw na akong nawawala. Ang oras ay tila naging malabnaw na walang malinaw na simula, walang malinaw na pagtatapos. Sa bawat pagmulat ng aking mga mata, pareho lang ang tanawin: pader na walang palatandaan ng lugar, sahig na malamig sa balat, at katahimikang
MitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
Chanton“Hoy, kumain muna kayo bago kayo mag-drama.”Boses ‘yon ni Mommy. At tulad ng lahat ng importanteng utos sa mundo, walang tumututol.Sa gitna ng kaguluhan sa suite—may stylist, may photographer na nagsi-setup na kahit wala pang makeup, may garment bags na parang lilipat kami ng bahay—biglang
ChandlerTwo days later, nang dumating si Mitch sa HQ, ay wala namang naging problema. Surprisingly smooth ang lahat, parang walang bagong adjustment na kailangang gawin ang team. Maganda ang laro ng ArmyGamers during scrims—solid ang rotations, malinis ang comms, at hindi sablay ang decision-making
Nakita ko na hindi na makakapalag pa ang dalawang lalaki at doon ko lang naalala ang sugatang kasama ko.“Chanton may kasama pala ako—”“Miss Honey,” mahinang sabi ng lalaki na pumutol sa sasabihin ko.Parang biglang bumigay ang tuhod ko. Napangiti ako dahil ngayon, ang lalaki ay hawak na ng isa pa
“Sasama ka ba, asawa ko?” tanong ni Mrs. Lardizabal.“Yes. I’ll leave the kids to you,” tugon ng ama ni Chanton. Agad siyang lumapit sa kanyang asawa at humalik sa noo nito, isang simpleng gesture pero punong-puno ng pag-iingat at lambing.“We’re not kids anymore, Dad,” reklamo ni Ate Cha, pero tina







