INICIAR SESIÓNChancy, kapit ka lang....
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Estella “Okay, pero susunduin na lang kita.” “Hindi na kailangan. Kaya kong umuwi mag-isa,” sagot ko kay Chansen habang inaayos ko ang mga files sa mesa. Pinapaliwanag ko rin sa kanya na kailangan kong bumili ng damit para sa party ng Y Channel na isang malaking celebration para sa success ng Star
Estella“Tigilan mo ang pagtawa, Chansen, at talagang tatamaan ka na sa akin,” banta ko sa kanya, sabay irap. Tumigil nga siya pero obvious na nagpipigil lang dahil nakaukit pa rin ang lokong ngiti sa labi niya. Nasa kotse na kami, on the way sa mansion ng pamilya niya para sa dinner, at ramdam ko a
Doon ko lalo nakita yung kasiyahan sa mukha niya. Hindi iyon peke o pilit, para bang nabunutan siya ng tinik at binigyan ng bagong pag-asa. Sa pag-uusap namin during interview, kung paano niya sinagot nag mga tanong ko na may kinalaman sa pagtuturo at syempre sa musika, pati na ang pagpapakanta ko s
Estella Nagising ako na nasa dibdib ni Chansen ang kamay ko, habang nakaunan naman ako sa braso niya. Ang init ng balat niya, ramdam ko pa yung steady na tibok ng puso niya na parang lullaby. Simula noong dinner na ‘yon, halos dalawang linggo na rin ang lumipas ay mas naging close kami. Hindi pa ri







