LOGINChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
Chansen“Sir.”Napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Sophie. Papalapit siya, may hawak na tablet at mukhang nagmamadali. “Remind ko lang po, kailangan niyo raw pong i-check ang email ninyo. Hindi niyo po sinasagot ang tawag ni Ma’am Cha.”Napakunot ang noo ko. Si Ate Cha na naman?Hinawi ko an
Ngumiti rin ako pero ramdam kong kumakabog pa rin ang dibdib ko. Kahit na may halong biro, totoo ang sinabi ni Doc, isang maling galaw lang, pwedeng mawala ulit ang lahat. At sa sandaling ‘yon, habang pinagmamasdan ko si Estella, napagtanto ko kung gaano siya kalakas... at kung gaano ako kaswerte.
EstellaDahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa pisngi ni Chansen. Nakapikit na siya ngayon, marahil ay sa sobrang sakit na naramdaman niya sa huli ng pagkaalam niya na pagkawala ng aming anak. Ang bigat ng dibdib ko habang tinititigan ko siya; parang kahapon lang ay laging siya ‘yung matatag, ‘y
Chansen “Dad, masyado mo naman akong pinapakaba. May nangyari ba na hindi ko alam?” halos pabulong kong tanong habang pilit kong pinipigilan ang panginginig ng boses ko. Ramdam ko pa ang bahagyang pag-vibrate ng dibdib ko sa kaba na parang may kung anong mabigat na paparating. Tumingin lang siya s







