ログイン“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Saglit siyang natahimik.At sa simpleng distansya namin, ramdam ko kung paano unti-unting umiinit ang pagitan namin—yung tipong kahit nasa loob kami ng bahay nila, kahit ilang hakbang lang ang layo ng Mama niya… parang kami lang ang nasa eksena.Lalo kong napagtanto, habang nakaupo ako sa tabi niya
Hindi lang basta miss.Kundi yung pakiramdam na kahit ilang araw lang kaming magkalayo… siya pa rin ang uuwian ko.“Chandler,” bati ng mama ni Mitch sa akin pagkapasok ko pa lang sa loob, at kahit ilang beses ko na siyang nakausap, hindi ko pa rin maiwasan na bahagyang umayos ang tindig ko na parang
ChandlerAng lakas pa rin ng kaba ko habang papunta ako sa bahay nila Mitch, at hindi ko iyon maitatanggi kahit ilang beses ko pang pilitin ang sarili kong magmukhang composed. Habang hawak ko ang manibela, pakiramdam ko mas malinaw ko pang naririnig ang tibok ng puso ko kaysa sa ingay ng makina ng
Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, may kung anong kumikirot na excitement. Kung boss fight ‘to, gusto kong siguraduhin na hindi lang ako panalo, gusto kong maramdaman ni Mitch na siya ang pinili ko sa lahat ng laban. “Anong mangyayari sa Level 1?” tanong ko, medyo seryoso na ulit. Umupo si Ate G
ChantonHindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang mga salitang binitawan ni Honey. Parang ilang segundo akong napako sa kinauupuan ko, trying to process everything she just said. Pero alam ko naman—deep inside—na wala siyang ibang intensyon kundi ang i-assure ako. Gusto lang niyang pakalmahin ang isip
Honey“Kumain ka nang kumain,” sabi ni Chanton habang magkatabi kaming nag-aalmusal sa dining area. May hawak pa siyang serving spoon, parang hindi kuntento sa dami ng laman ng pinggan ko.Pagkatapos ng pagpapakilala kanina sa sala, nag-excuse siya agad at halos hilahin na ako papunta rito para kuma
He married Tita Marie dahil sa negosyo—dahil sa pangalan, sa koneksyon, sa expectations ng mundong ginagalawan nila. At dahil doon, alam na alam niya kung ano ang pakiramdam ng pumasok sa isang relasyon na hindi galing sa puso. Alam niya ang bigat ng desisyong ginagawa para sa kapakanan ng iba, kahi
“Sa tingin ko,” panimula niya, mabagal at maingat, “ang nangyari noon sa amin ng nanay mo… ay dahil sa pagmamahalan namin.”Napakunot ang noo ni Honey, halatang nalilito.“Pero hindi ba’t naghiwalay na kayo?” tanong niya. “Pumayag si Mama na iwan ka.”Tumango ang senador, pero may pait ang ngiti.“O







