LOGINExplain wells, Chansen...
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Sa tabi ko, naramdaman kong humigpit ang hawak ni Chansen sa kamay ko, parang sinasabi niyang “tapos na ito, huwag ka nang matakot.”Pero nang makita ko ang mukha ni Maui, ang pag-iba ng kulay nito, ang pagkalat ng luha sa kanyang pisngi, at ang panginginig ng kanyang labi ay hindi ko maiwasang maka
Estella Ang laki ng pagluwag ng dibdib ko. Parang, for the first time in a long while, everything is finally falling into place. Lalaki na ang studio namin, magpapakasal na ulit kami ni Chansen, at buntis pa ako. Para akong lumulutang sa tuwa. Sa tingin ko, bago pa man ako manganak, nasa ayos na a
That day sa café… God, I can still remember every second.Nakaupo sila sa isang sulok, magkatabi, nag-uusap nang sobrang lapit, halos magdikit na ang balikat.“Ang lapit n’yo ah…” bulong ko noon sa sarili ko habang nagtatago sa likod ng menu, kunwari abala sa phone.Akala ko talaga may gusto si Tris
Estella Natapos na rin ang show, at kahit nagkaroon ng dramatic intermission courtesy of Maui, hindi iyon naging dahilan para sumama ang gabi ng lahat. In fairness sa audience, they are very resilient. Pagkatapos maialis si Maui, parang collective agreement ang nangyari: the show must go on. At nag







