로그인Kapag ba nakita mo ng sincere, bibigyan mo ba talaga ng chance?
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Hindi niya ako pinili.Hindi niya ako minahal.At ngayong nakatayo siya sa harap ko, ang tanong lang sa isip ko ay bakit pa siya nandito?Sinundan ko ang bawat galaw niya. Ang pagkabig ng pinto. Ang pagbagsak ng kahoy na iyon na parang naghuhudyat ng isa na namang laban sa pagitan naming dalawa. Wal
"Siraulo ka talaga," natatawang singhal ko. "Hindi ganon 'yon. Ayaw ko lang talaga na may mangyari sa kanya habang wala ako. Kilala ko 'yon. She's a workaholic, baka sa trabaho lang niya ibuhos lahat ng oras niya para makalimot sa lungkot... at sa'kin."Tahimik si Chandler at Chanton saglit, parang
“Mag-order na lang tayo,” sabi ko, nilalaro ang dulo ng buhok niya. “’Wag ka nang mapagod d’yan. Gusto ko lang makasama kayo ni JR.”“Ikaw ang bahala. Kung ano ang gusto ng Sweetheart ko, yun ang masusunod.”May bahid ng kilig at paglalambing sa boses niya. Yung tipong kahit pagod ka, parang ang gaa
ChancyAyaw na ayaw ko talagang iwanan ang mag-ina ko, lalo na’t ngayon na mas nararamdaman ko ang halaga ng bawat segundo na kasama sila. Pero pinatawag ako ni Dad, gusto raw niya na pag-usapan naming dalawa ang nangyari sa aksidente. Kaya heto ako ngayon, nakatayo sa tapat ng pintuan at mabigat an







