LOGINEstella, wawa naman si Chansen...
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Estella“Gusto ko yung ganito, Wifey. Pakiramdam ko mas nakilala kita ng lubos. Now I know how strong you are, and I’m really proud of you.”Ngumiti ako at tumingin sa kanya nang mas malapít. “Ako rin, Chansen. Gusto ko yung ganito, yung makilala ka ng lubusan at hindi lang dahil sa social media.” K
EstellaSa isang mamahaling french restaurant ako dinala ni Chansen. Hindi naman sa first time ko sa ganitong klase ng establishment. May pera din naman ako, hindi nga lang kasing dami ng sa kanya. Kaya lang, mas sanay at mas gusto ko pa rin sa mga simpleng kainan. Yung tipong masikip, maingay, at a
EstellaNasa loob na kami ng grand event hall ng Sarina’s, at kahit wala na ang red carpet sa harap namin, hindi bumababa ang intensity ng ilaw at mga camera. Patuloy ang flash mula sa press sa likod ng velvet ropes, at ang mga usapan ng crowd na humahanga at nagpapaalam ng kanilang mga komento ang
Estella Pagkatapos ng mga pormal na pagpapakilala ay nanatili pa muna kami sa living area. Hindi pa raw tapos maghanda ang mga kasambahay, kaya ayon sa Mommy ni Chansen, magpatuloy daw muna kami sa kwentuhan. Unti-unti na ring nawawala ang kaba ko. Kahit hindi ako kasing-yaman ng pamilya nila, may







