Mag-log inAyan, mag-isip-isip ka na, Chansen. Nakikita mo na kung ano ang ginagawa ni Maui.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chanton Nanatiling magkahinang ang aming mga mata. Walang nagsasalita, walang gumagalaw pero ramdam ko kung gaano kabigat ang hanging namamagitan sa amin. Pigil na pigil ako. Parang anumang maling galaw ay pwedeng sumira sa sandaling ito. Saglit kong ibinaling ang tingin ko, pilit hinahanap ang ka
“I’m here to work, what else?” sagot niya na parang sobrang normal lang ng presence niya sa mismong unit ko. “What are you waiting for?” dagdag pa niya, saka ako nagulat nang bigla niya akong hinila papasok at isinara ang pinto sa likod namin nang may marahang tunog ng pagkaka-lock. Tumama ang mukh
Honey “Bakit hindi muna tayo mag-snack? Tamang-tama, nandito rin si Chancy,” sabi ng Kuya Chanden ni Chanton habang relaxed na nakaupo sa executive sofa kung saan kami magkakaharap na. Ang effortless niya magsalita, ‘yung tipong sanay na sanay sa mayaman vibes. Ay Kuya na rin pala ang tawag ko sa k
ChantonNanatili lang akong tahimik sa gilid, kunwari abala sa pagtingin sa mga nakadisplay na alahas, mga kumikislap na singsing at necklaces na parang gusto ko na ring ibato sa sahig sa inis na hindi ko alam kung saan nanggagaling. Pinakinggan ko na lang sila habang nag-uusap, pero to be honest, h







