LOGINAno na, Chansen? Mukhang lalamang na ng husto si Tristan.
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
Sa totoo lang, simula nung makumpirma ang relasyon namin ni Chandler, mas lalo pa akong naging determinado. Imbis na maging kampante, parang may nadagdag pang pressure pero hindi yung pressure na nakaka-down, kundi yung nagtutulak sa’kin na galingan pa lalo. Parang may gusto akong patunayan, hindi l
MitchHalos araw-araw na kaming nakababad sa practice dahil papalapit na ang finals, at ramdam ko ang bigat ng bawat scrim na nilalaro namin. Paulit-ulit naming inaayos ang strategies, ina-adjust ang galaw ng bawat isa, at tinitiyak na walang sablay sa execution.Sa gitna ng ganitong klaseng prepara
Kung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
ChancyNakikita ko kung gaano kasaya si Gianna, at ganoon din naman ako. Kapag siya’y nakangiti, parang buong mundo ko'y sumasaya na rin. Kaligayahan ko na ang makita siyang ganon. Masigla, magaan ang kilos, tila walang bumabagabag sa puso.Pero kahit pilitin kong magpaka-relax, hindi ko maalis ang
GiannaPagkapasok namin sa bahay, agad na bumungad ang malamig pero maayos na ayos na sala. Ang bawat sulok ay punong-puno ng antigong kagamitan na gawa sa mamahaling kahoy, may mga litrato na naka-frame sa dingding, at ang chandelier sa gitna ng double high ceiling ay tila muling nagpapaalala na hi
Chancy“Makikilala mo na rin siya sa birthday mo, Mommy,” nakangiting sabi ni Ate Cha habang inaabot ang isang baso ng juice sa aming ina. Nasa mansyon ako ngayon dahil pinatawag kaming magkakapatid. Ang mga magulang namin kasi, bagong dating mula sa ilang linggong cruise. Fresh pa ang tan lines nil
GiannaMas naging masigla ang takbo ng trabaho ko matapos kong maipadala kay Chancy ang message ko. Parang gumaan ang dibdib ko sa simpleng bagay na iyon, ang makipag-ugnayan sa kanya kahit sa chat lang. Ngunit sa kabila ng pagsusumikap kong ituon ang pansin sa mga task ko, hindi ko mapigilang silip







