Mag-log inAno na, Chansen? Mukhang lalamang na ng husto si Tristan.
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
“I miss you so much…” bulong niya, halos hindi na marinig, habang hindi pa rin tuluyang lumalayo. “Hindi talaga ako makukuntento ng text, tawag or video call. Those are not enough.”Hindi ko na nagawang sumagot.Dahil sa totoo lang, pareho kami ng nararamdaman.Unti-unting bumaba ang kanyang halik—m
Mitch“Love, I’m really trying to behave…” mahina niyang bulong.Sa pandinig ko, parang bahagyang paos ang tinig niya, yung tipong halatang pinipigilan niya ang sarili. Lalo akong kinilabutan nang maramdaman ko ang marahan niyang pag-amoy sa aking leeg, ang init ng hininga niya na parang unti-unting
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
GiannaMabilis na dumaan ang gabi, pero hindi rin ako sigurado kung talagang mahimbing ang naging tulog ko. Maraming beses akong nagigising at titingnan kay Chancy sa tabi ko. Gusto kong masiguro na okay na talaga siya, na hindi na siya natatakot or nag-o-overthink na baka mawala pa rin ako sa kanya
ChancyKita ko ang walang kapantay na saya sa mukha ni Gianna habang animated siyang nagdi-discuss tungkol sa bagong project. Kumakawala ang mga ngiti sa kanyang labi sa tuwing may naiisip siyang ideya, at kitang-kita sa kanyang mga mata ang ningning ng dedikasyon at inspirasyon. Hindi na kailangan
ChancyTumigil ako sa tapat ng study room ni Dad. Nakapikit muna ako saglit bago kumatok ng marahan.“Come in,” malamig ngunit kontroladong tinig ang sumalubong mula sa loob.Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Nandoon si Dad sa kanyang leather chair, nakatalikod sa akin habang nakatingin sa malaki
ChancyMadaling araw pa lang ay gising na ako. Hindi dahil sa naramdaman kong sakit, kundi dahil sa hindi ko mapigilang excitement at kaba. Paalis na ako ng ospital.Kahapon lang, halos mawalan ako ng lakas ng loob. Pero ngayon, kahit may sakit pa ring naiiwan sa katawan ko, buo na ang desisyon ko d






