LOGINNapangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
ChandenTahimik kong pinagmamasdan si Noelle habang abala siya sa pakikipag-usap kay Scarlet. Kita ko sa mga mata niya ang paggaan ng loob at wala na ‘yong tensyon o alinlangan nanoong nakaraan ay bahagyang bumabalot sa kanya ng makita namin ang babae sa New York at sa aking office. Nakahinga ako na
NoelleMabigat pa ang mga talukap ng aking mga mata, parang may buhangin na pumipigil sa akin para dumilat. Ngunit sa gitna ng kadiliman at pagkalito, dama ko ang bahagyang pagpisil ng kung sino sa aking kamay. Mainit iyon, pamilyar, at puno ng pag-aalala.Kasunod niyon, narinig ko ang mahinang pag-
NoelleDumating na rin ang order namin, at agad kaming nagsimulang kumain. Buti na lang at tinantanan na rin ni Marcus ang panunukso kay Chanden at mukhang satisfied na siya sa mga naging sagot nito. Halatang masaya siya para sa amin, at ramdam ko ang genuine niyang suporta.Habang kumakain, hindi k
ChandenPagpasok ko sa condo, agad akong sinalubong ng aking asawa na may ngiting kay sarap pagmasdan na parang sinag ng araw sa maulap kong araw.“Hi, Dovey!” malambing niyang bati habang mabilis akong niyakap at hinalikan sa pisngi. Sa init ng kanyang yakap, unti-unting nawala ang bigat sa balikat







