LOGINMabuti at ligtas na si Chancy...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Pagkatapos non, hindi na ako nagtagal pa roon. I turned around at naglakad palayo nang hindi lumilingon. Naririnig ko pa ang mga bulungan sa likod, ang mga tanong, ang paghabol ng tingin ni Honey. Pero hindi ako puwedeng manatili. Luckily, may eskinita malapit. Doon ako lumiko, blending into the sh
ChantonAlam ko nang nakaalis si Jacob kaya wala na akong dahilan para maghintay sa labas. Diretso akong pumasok sa unit ni Honey. Tahimik pa rin sa loob ngunit alam ko na nasa kanyang silid niya siya, kaya nagdesisyon akong magluto. At least kapag lumabas siya, may kakainin na agad. Sanay na rin ak
Parang may humigop ng hangin sa paligid namin. Tumigil ang mundo ko for half a second.His tone wasn’t angry… but there was a strange mix of protectiveness and irritation na parang na-offend siya sa idea na kaya niyang ipahamak ako.Napakuyom ako ng kamao sa ibabaw ng mesa, swallowing the sudden lum
Chanton “Bakit ganyan ang tingin mo?” tanong ko kay Honey, halatang nagtataka habang nasa loob kami ng elevator. Kanina pa siya nakatitig sa akin na para bang may nakita siyang kung anu-anong kakaiba sa mukha ko. Nasa loob kami ng main building ng Lardizabal Group, at kahit ilang beses na akong nak







