Mag-log inNapangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
Estella “Hindi ko akalain na magiging ganito ang ugali mo sa pag-alis sa bahay. Wala kang utang na loob…” Nagpunas pa ng luha si Mama, at kung titingnan mo lang siya nang hindi kilala, maiisip mong totoo ang pag-iyak niya. Pero ako? Hindi na ako naniniwala. Ngayon ko tuluyang narealize, tunay nga n
Chansen“Chansen, naku-curious talaga ako sa babaeng nasa bakanteng table,” ani Ate Cha habang kunot ang noo na nakatingin sa akin, sabay ngisi na parang nang-aasar.Napailing ako pero ngumiti rin. Nasa resto kami ng Sarina’s at nag-aagahan. Hindi na ako nakauwi kagabi dahil nalasing ako, at isa pa,
Estella “Kaninong sasakyan ang nasa garahe?” tanong agad ni Chansen pagpasok sa kwarto namin. Halos kakarating ko lang din, at papunta na sana sa bathroom para maligo. Sa labas pa kasi kami kumain nila June, Vivian, at Tristan para sa hapunan. “Sa akin.” Simple kong sagot habang nagpatuloy sa pagl
Chansen“Nagkausap ba kayo ni Estella nung gabi ng party ng bangko?” tanong ko, sabay sandal sa upuan na para bang sinasadyang ipakita na chill lang ako. Pero ang totoo, may bigat sa dibdib ko. Hindi naman dahil wala akong tiwala sa asawa ko, pero gusto ko ring malaman kung anong klaseng tao na si M







