MasukMitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
NoelleSobrang hectic ng mga susunod na mga araw.Ang babala ni Nat-Nat ay hindi ko binalewala kahit na ba abala ako sa pagtulong kila Chanden.Hindi ko gustong naglilihim sa asawa ko kaya naman sinabi ko sa kanya ang sinabi sa akin ng aking pinsan tungkol kay Brando.Ang pinagtataka ko lang ay tila
Noelle“Scarlet...” mahina kong sambit habang nakatingin sa pangalan niyang naka-flash sa screen ng cellphone ko.Hindi ko inasahan ang tawag na ito. Bahagya akong nag-alinlangan bago pindutin ang answer button. May kung anong kaba na hindi ko maipaliwanag.“I’m sorry kung nabigla kita sa tawag ko,”
Noelle“Scarlet,” bati ni Chanden, kaswal at may ngiting parang wala lang. “Before I forget, meet my wife, Noelle.”"Wife?" takang tanong ng babaeng tinawag ng asawa kong si Chanden na Scarlet. Kita sa mukha niya ang gulat at pagkakunot ng noo na para bang hindi siya makapaniwala.“Yes, wife.” Halat
ChandenNakakapagod. Buong araw na parang walang katapusan ang lahat, mga problema, mga tanong, at mga taong kailangang asikasuhin. Sa totoo lang, ang tanging gusto ko na lang gawin ay umuwi. Umuwi sa bahay na tahimik, ligtas, at may naghihintay na yakap mula sa asawa kong si Noelle. Pero hindi pa t







