LOGINAlam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
“I love you too, Estella… my love.” Hindi ko na rin napigilan ang paglapad ng ngiti ko. Parang automatic kasi bawat “I love you” niya ay laging may kasamang kapayapaan sa puso ko.“Ang cheesy mo,” sabi niya, tumatawa, sabay pisil sa tungki ng ilong ko.“Eh ikaw ba naman ang asawa ko,” tugon ko haban
EstellaUmalis na ang pamilya matapos ang maikling kaguluhan, at halos sabay naman noon ang pagdating ni Chansen. Hindi ko na sana balak sabihin sa kanya ang nangyari at ayoko na sana ng dagdag drama, pero siyempre, sina June at Vivian, hindi mapigilang magkwento. Ayun tuloy, nag-init agad ang ulo n
Chansen Masaya akong makita ang kasiyahan sa mukha ng aking asawa. Yung literal na glow niya, parang hindi lang liwanag, parang mismong araw na biglang tumapat sa kinauupuan ko. Ang kinang sa mga mata niya ay hindi maitatanggi, para iyong bituin sa langit na kumikinang sa gabing marikit. At sa toto
“Ayan na siya,” bulong ni Tristan sa tabi ko, sabay marahang kindat.All ears ako. Ayaw kong isipin ng kahit sino, lalo na ng mga camera na nakatutok sa amin na hindi ako marunong makinig o bias ako. Kaya kahit kabado ako, ngumiti ako at tumango habang sinisimulan niya ang performance niya.At ayun







