LOGINPaki-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Sa gitna ng ingay, tawanan, at halakhakan ng mga volunteers at pasyente, parang may maliit na bubble kami ni Chanton—isang silent understanding na kahit busy, kahit abala, siya lang ang nakakaalala sa akin sa pinaka-simple at sweet na paraan.Nagpatuloy na kami sa gawain.Si Arvin, na walang kapagur
Chanton“Wait for me, I’ll just go to the restroom.”“Okay,” tugon ni Honey, casual lang, parang wala lang. Tumango ako pero hindi ko agad inalis ang tingin sa kanya. Pinagmasdan ko siya mula ulo hanggang paa, yung paraan ng pagkakatayo niya, yung ngiti niya, yung itsura niyang sobrang comfortable s
HoneyAbala ang buong covered court. May umiiyak na bata sa bandang kaliwa, may matandang inuubo sa kabilang mesa, at may sunod-sunod na tawag ng mga pangalan sa registration. Halo-halo ang tunog—usap, yabag ng paa, kaluskos ng papel, at mahihinang dasal ng mga nanay.Habang inaayos ko ang clipboard
HoneyNanatili pa rin ako sa 14th floor. Sinikap kong i-distract ang sarili ko kahit na hindi talaga nawawala ang kaba sa dibdib ko—yung tipong kahit anong inhale-exhale gawin ko ay hindi gumagana. Sina Amber at Jade ang naging instant noise-cancelling device ko. Hindi nila ako matigil-tigilan. Imbi







