LOGINWow naman, Chansen!!!! Super happy na yarn???
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Estella“Anong sinabi mo kay Yohan?” malamig kong tanong habang nakapamewang, pilit na iniwas ang tingin sa kanya para hindi mahalata na affected ako. Pagkatapos ng meeting namin ay pumunta lang ako saglit sa studio at umuwi na rin agad. Gusto ko ng makausap si Chansen.Meron na akong number niya. I
Kumunot ang noo niya. “Bakit ‘di mo agad sinabi?”“Ayaw kong mag-alala ka pa at sigurado ako na sisisihin mo rin ang sarili mo. Sakto rin naman na may schedule ka today, kaya sana after nito ay mapalagay ka na rin, okay?”Umiling siya, pero walang galit sa mga mata. Pag-aalala lang. “Seryoso, G. Kap
Chancy“Sweetheart… sigurado ako na mahal mo ako kagaya ng sinabi ko sa sulat. At oo, sigurado ako na ako ang ama ng baby natin.”Tinignan niya ako ng masama na may halong pagkainis. Yun tipong pikon isya dahil agn gusto niya ay saktan ako pero walang epekto."I trust you, Sweetheart. Ikaw ang hulin
GiannaNang tuluyan akong makatapos ay lumabas na ako ng kwarto para harapin si Drew, na tila kanina pa nag-aabang sa sala. Napatingin siya agad sa akin, at kahit may bahid ng pagod sa kanyang mga mata, hindi nawala ang lambing ng kanyang titig."Okay lang ba sa'yo ang kumain?" tanong niya agad, hal







