LOGINChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Chancy Masaya akong makita si Gianna sa dalawang beses na nagising ako. Sa bawat pagmulat ko ay siya agad ang una kong nasisilayan na nakaupo sa gilid ng kama, mahigpit ang pagkakahawak sa aking kamay na parang ayaw niya akong bitawan kahit saglit. Ang init ng palad niya ang nagsilbing paalala na t
GiannaPagdating ko sa tapat ng bahay, agad kong napansin ang kakaibang katahimikan. Parang walang tao. Walang ilaw, walang galaw, ni isang senyales ng presensya sa loob. Napabuntong-hininga ako habang binubuksan ang gate, at marahang pumasok sa bakuran.Nandoon ang sasakyan ni Chancy, maayos ang pa
ChancyNapapikit ako para i-clear ang utak ko. Pwede na akong lumabas kahit ngayon pero ninais ko na bukas na lang dahil nga gusto kong makausap si Gianna.Ayaw kong tumira kasama siya dahil ayaw kong mahirapan siya sa pag-aalaga sa akin. Ayaw kong maapektuhan ang pang-araw-araw niyang gawain at tra
Tumango siya habang unti-unting pumikit, tila ba sinasabing 'Sige na, ikaw na ang bahala.'Pagbalik ko mula kusina, dahan-dahan ko ulit inilapat ang bimpo sa kanyang noo habang maingat na inaalalayan ang kanyang ulo. Umupo ako sa ulunan niya at marahang hinaplos ang buhok niya. Ilang saglit pa ay um







