MasukChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
My dear readers,Salamat sa patuloy na pagsubaybay. Sa mga patuloy na nagbibigay ng gems, like at comments pati na rin ng review, maraming maraming salamat po sa inyo.Sa mga hindi bumibitaw at silent readers, paramdam din po kayo paminsan minsan.Kaya po ayaw kong magpalya sa pag-update dahil narar
Chansen“It’s okay. Kung anuman ang gusto mong sabihin, pwede mong sabihin sa harap nila.”Tumango si Tristan pagkatapos kong sabihin ‘yon. Nakaupo na rin siya sa tapat naming magkakapatid at ni Dad. Si Kuya Lander, syempre, nandiyan pa rin ay steady, tahimik, pero alerto. He’s family, after all.“S
Estella“Did something happen?” agad na tanong ni Chansen pagbalik sa dressing room. Halata sa boses niya ang pag-aalala, at sa bawat hakbang niya papasok ay para bang hinahanap niya kung sino ang dapat niyang pagalitan. Pinagsalitan niya ng tingin sa amin ni Tristan, pero pareho lang kaming ngumiti
ChantonDalawang linggo na mula nang makabalik kami ni Chandler ng Pilipinas, pero hanggang ngayon parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na nandito na talaga kami. Na wala na ang tunog ng sirena sa kampo, wala na ang malamig na barracks, at napalitan na ng ingay ng sariling tahanan, ng amoy ng n







