LOGINMitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
ChansenHapon na ng tuluyang natapos ang meeting. Ramdam ko pa ‘yung bigat ng pag-uusap namin, pero nang tumingin ako sa oras sa relo ko, automatic kong naisip si Estella. Parang instinct na, parang kahit gaano ka-busy, siya at siya pa rin ang ending ng araw ko.Pagbalik ko sa opisina, dahan-dahan a
ChansenAlam kong nangako ako sa kanya na hinding-hindi ko siya pipilitin sa isang bagay na ayaw niya. Pero right now, ang totoo, hindi ko naman plano na lumampas pa sa isang halik. Wala akong balak na palalimin iyon kung hindi niya rin gugustuhin.Respeto. Iyon ang kaya kong ibigay sa kanya, kahit
Chansen “Bakit ganyan ang mukha mo?” tanong agad ni Kuya Lualhati nang makita ako. Napairap ako nang todo, parang gusto kong ipakita na hindi ko siya feel makita ngayong araw. Siyempre, gaya ng inaasahan, nagtawanan ang buong tropa ng mga kuya ko. Para silang mga high school boys na nakakita ng ba
ChansenHindi ko talaga matatagalan na nakaupo lang ako rito, habang nakikita ko si Estella na katabi pa si Tristan. Ang lapit nila sa isa’t isa, tapos panay pa ang bulungan. Para bang wala akong silbi. Lalo lang akong nainis, kaya hindi na ako nagdalawang-isip, tumayo ako at diretso akong lumipat s







