The Woman He Tried to Destroy

Chapter 1 – Ang Alok ng Bilyonaryo

Isabella's POV

“Pumasok ka sa opisina ko. Ngayon na.”

Napapikit ako nang marinig ang malamig na boses ni Alexander Blackwood mula sa kabilang linya.

Hindi man lang ako nakasagot nang ibaba na niya ang tawag.

Napabuntong-hininga ako habang tinitingnan ang mga dokumentong nakakalat sa ibabaw ng aking mesa. Alas-siyete na ng gabi, pero heto ako, nananatili pa rin sa opisina dahil sa walang katapusang trabaho.

Tatlong taon na akong personal secretary ni Alexander Blackwood, ang tatlumpung taong gulang na CEO ng Blackwood Empire. Sa loob ng tatlong taon, nasanay na akong sumunod sa kanyang mga utos, tiisin ang pagiging masungit niya, at harapin ang mga babaeng halos araw-araw ay naghihintay sa lobby para lang makita siya.

Pero may isang bagay na hindi ko kailanman nasanay gawin.

Ang hulaan kung ano ang laman ng isip ng amo ko.

Kinuha ko ang folder na hinihingi niya at naglakad patungo sa kanyang opisina.

Pagpasok ko, nadatnan ko siyang nakatayo sa harap ng malalaking salaming bintana. Nakabukas ang ilang butones ng kanyang itim na polo, at hawak niya ang isang baso ng tubig habang nakatingin sa kumikislap na mga ilaw ng lungsod.

“Sir, ito po ang mga dokumentong hinihingi ninyo.”

Hindi siya agad lumingon.

“Isara mo ang p***o, Isabella.”

Sinunod ko ang utos niya.

“May problema po ba sa mga dokumento?”

Humarap siya sa akin. Ang matatalim niyang mata ay dumapo sa folder na hawak ko bago muling bumalik sa mukha ko.

“Umupo ka.”

“Sir, may kailangan pa po akong tapusin—”

“Hindi ko tinatanong kung may kailangan kang tapusin. Pinauupo kita.”

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi.

Napakabait talaga ng lalaking ito. Kung may paligsahan sa pagiging pinakamalupit na boss sa buong mundo, siguradong siya ang mananalo.

Tahimik akong umupo sa tapat ng kanyang mesa.

May inilabas siyang makapal na dokumento mula sa drawer at itinulak iyon sa aking harapan.

“Ano po ito?”

“Kontrata.”

Tiningnan ko ang unang pahina. Ngunit nang mabasa ko ang nakasulat sa itaas, halos hindi ako makahinga.

MARRIAGE AGREEMENT.

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin sa kanya.

“Pasensya na po, Sir. Baka maling dokumento ang naibigay ninyo.”

“Hindi.”

“Pero… kasal po ito.”

“Magaling. Marunong ka palang magbasa.”

Gusto kong ibato sa kanya ang folder.

Sa halip, pinilit kong panatilihin ang aking propesyonal na mukha.

“Kung biro po ito, hindi po nakakatawa.”

“Hindi ako nagbibiro tungkol sa negosyo, Isabella.”

“Pero bakit ako?”

Umupo siya sa kanyang upuan at pinagkrus ang mga daliri sa ibabaw ng mesa.

“Dahil kailangan kong magpakasal bago matapos ang buwan.”

Napakurap ako.

At ano naman ang kinalaman ko roon?

“Marami pong babae ang gustong magpakasal sa inyo, Sir. Sigurado akong hindi kayo mahihirapang maghanap.”

“Hindi ko kailangan ng babaeng interesado sa pera ko.”

“Kung ganoon, humanap po kayo ng hindi interesado sa pera ninyo.”

“Ginagawa ko na.”

Napatitig ako sa kanya.

“Sir, hindi ko po maintindihan.”

“Isabella, kilala kita. Alam kong hindi ka madaling masilaw sa pera. Tatlong taon na kitang katrabaho. Hindi ka rin basta-basta nagkakalat ng mga bagay na nalalaman mo tungkol sa akin.”

Sandali siyang tumigil.

“At higit sa lahat, alam kong kaya mong panindigan ang isang kasunduan.”

Napatingin ako sa kontrata.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa dahil pinagkakatiwalaan niya ako o kabahan dahil mukhang may malaking problemang paparating.

“Paano kung tumanggi ako?”

“Wala kang mawawala. Patuloy kang magtatrabaho rito, at hindi magbabago ang posisyon mo.”

Kumunot ang noo ko. Hindi ko inaasahan ang sagot niya.

“Kung ganoon, bakit hindi na lang po ako tumanggi?”

“Dahil alam kong kailangan mo ng pera.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Alam niyang baon sa utang ang pamilya ko. Alam niyang may sakit ang aking ina at kailangan ko ng malaking halaga para sa kanyang gamutan. Ngunit hindi ko inakalang gagamitin niya ang impormasyong iyon sa ganitong paraan.

“Hindi po ako magpapakasal sa inyo dahil lang sa pera.”

“Kung ganoon, tingnan mo ang kontrata bago ka magdesisyon.”

Binuksan ko ang dokumento.

May nakasaad na halagang sapat para mabayaran ang lahat ng utang ng pamilya ko, kasama ang gastusin sa pagpapagamot ng aking ina. May buwanang allowance rin ako, sariling tirahan, at malinaw na proteksiyon sa aking karapatan.

Ngunit may isang kondisyon na nagpahinto sa pagbabasa ko.

The marriage shall remain valid for one year. During that period, both parties shall maintain the appearance of a legitimate marriage.

Isang taon.

Isang buong taon akong kailangang magkunwaring asawa ng lalaking hindi ko naman minamahal.

“Bakit isang taon?” tanong ko.

“Dahil pagkatapos ng isang taon, matatapos na ang obligasyong dahilan ng kasal na ito.”

“Anong obligasyon?”

“Hindi mo kailangang malaman ang lahat.”

Napahigpit ang hawak ko sa mga pahina.

“Paano po kung umibig ako sa inyo?”

Sandaling natahimik ang buong silid.

Pagkatapos ay tumayo si Alexander at lumapit sa akin. Huminto siya sa kabilang panig ng mesa, sapat ang layo upang hindi ako mailang, ngunit sapat din para maramdaman ko ang bigat ng kanyang presensiya.

“Kung iyan ang mangyayari,” malamig niyang sagot, “sarili mong desisyon iyon. Hindi kasama sa kontratang ito ang pag-ibig.”

Mas masakit ang mga salitang iyon kaysa sa inaasahan ko.

Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko naman siya minamahal.

Siguro dahil sa unang pagkakataon, malinaw sa akin na para sa lalaking ito, ang lahat ay kayang bilhin, ayusin, at tapusin sa pamamagitan ng isang pirma.

Maging ang kasal.

“May oras ka hanggang bukas ng umaga,” sabi niya. “Basahin mo ang buong kontrata. Kumonsulta ka kung kinakailangan. Walang pipilit sa iyo na pumirma.”

Tumayo ako, hawak ang dokumento.

“Bakit ako, Alexander?”

Iyon ang unang pagkakataong tinawag ko siya sa kanyang pangalan sa halip na Sir.

Bahagya siyang natigilan.

Pagkatapos ay bumalik ang malamig niyang ekspresyon.

“Dahil kailangan ko ng asawang mapagkakatiwalaan.”

“Pero hindi mo ako mahal.”

“Hindi ko kailangan ng pagmamahal mo, Isabella. Kailangan ko ng asawa.”

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong babala sa loob ng dibdib ko.

“Pag-iisipan ko po.”

Tumango siya.

“Good.”

Paglabas ko ng opisina, mahigpit kong niyakap ang kontrata sa aking dibdib.

Sa loob ng elevator, muling binuksan ko ang unang pahina.

Isang taon.

Isang taon ng pagpapanggap, ng pagtira sa iisang bahay, at ng pagharap sa isang lalaking hindi kailanman nangakong mamahalin ako.

Ngunit nang makarating ako sa huling pahina, may nakita akong isang sugnay na hindi ko napansin kanina.

In the event that the wife is proven to have betrayed the husband, all financial benefits shall be revoked, and the marriage shall be terminated immediately.

Nanginig ang mga daliri ko.

Bakit kailangang may ganitong kondisyon?

At bakit pakiramdam ko, hindi aksidente na ako ang pinili niya?

Biglang umilaw ang aking cellphone.

Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Isabella, huwag kang pipirma sa kontratang iyan.

Kasunod nito ang isa pang mensahe.

Hindi mo kilala ang tunay na Alexander Blackwood. Kapag naging asawa mo siya, baka hindi ka na makalabas sa buhay na pinasok mo.

Napatitig ako sa screen.

Bago pa ako makasagot, may pumasok na larawan.

Si Alexander iyon, nakatayo sa harap ng isang babae.

Magkahawak ang kanilang mga kamay.

At sa likod ng larawan, may nakasulat na petsang tatlong taon na ang nakalipas—ang mismong taon na nagsimula akong magtrabaho para sa kanya.

“Kapag nalaman mo kung sino talaga siya, Isabella, maiintindihan mo kung bakit ka niya pinili.”