LOGINPa-like, comment and gem votes po, maraming salamat!
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
“May balita na ba?” tanong ko agad, diretso na sa punto. Halos dalawang buwan na kaming parang mga bulag na naglalakad sa dilim. Walang malinaw na lead. Walang solid na sagot. Ni hindi ko man lang na-attain yung goal ko na maresolba na ang kasong ’to. At bilang ako ang may hawak, ramdam ko ang bigat
“I’ll get our breakfast,” sabi niya, short and clipped, na parang pilit niya kinakalma sarili niya.Naglakad na siya papasok, but I grabbed his wrist lightly para pigilan siya ng mapadaan sa gilid ko. Hindi naman yung malakas—just enough para tumigil siya at tingnan ako.“Nakaprepare ka na?” tanong
Honey“Masaya ako na kahit papaano ay nakakayanan mo ang sakit ng paghihiwalay n’yo ni Jacob. Bata ka pa, hija, at marami ka pang makikilala. Kaya huwag mong panghinayangan ang isang relasyon na tapos na,” mahinahong sabi ni Tita Marie. Nasa kabilang linya lang siya pero dama ko ang pag-alala sa tin
Parang may biglang pumutok sa loob ko nang makita kong namutla si Mommy. Kitang-kita ang takot na unti-unting bumabalot sa mukha niya. Sa lahat ng lugar, ang restroom ang pinaka-ayaw niyang marinig. Ito yung lugar na pinakakinatatakutan niyang maiwan mag-isa—maliban na lang kung nasa sarili naming b







