MasukMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
“Exactly,” dagdag ni Vivian, tumagilid pa ng upo at tumiklop ng braso. “Ano’ng nagbago?”Humugot ako ng malalim na hininga, saka tiningnan sila nang diretso. “Hindi ko pala kaya mag-isa lang. Kapag ganon kasi, magiging limited lang ang students natin. Parang… binibigyan ko lang ng hangganan ‘yung ka
EstellaUmalis ang babae, walang lingon, walang kahit anong salita. Para bang inubos niya ang huling piraso ng lakas ni Chansen. Hindi na niya nagawang habulin, nakatulala lang sa kawalan, parang sinakal ng bigat sa dibdib.Hindi ko alam kung dapat ba akong maawa sa kanya. Kita ko kasi sa mga mata n
“Yes po, Ma’am,” maayos pero medyo naiilang na tugon ng sales agent. “Cash po ang binili ni Ma’am Estella.” Nakita kong nanlaki ang mga mata ng magulang ko habang si Nayomi ay halos hindi makapaniwala. Halos maputla ang mukha niya, at mahigpit ang kapit sa braso ng agent na para bang mahuhulog siya
ChansenNapapikit ako ng madiin bago dahan-dahang huminga nang malalim. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, parang sasabog kung hindi ko ilalabas. Siguro nga, panahon na. Kailangan ko na ring sabihin sa kanila, kahit pa alam kong pwedeng mabago ang lahat kapag nalaman nila. Gusto ko rin naman ng taong







