LOGINGanyan, walang lihiman para hindi mag-iisip ng hindi maganda sa isa't-isa...
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Estella Ang laki ng pagluwag ng dibdib ko. Parang, for the first time in a long while, everything is finally falling into place. Lalaki na ang studio namin, magpapakasal na ulit kami ni Chansen, at buntis pa ako. Para akong lumulutang sa tuwa. Sa tingin ko, bago pa man ako manganak, nasa ayos na a
Chansen“Umayos ka, Chansen ha!” halos pasigaw niyang sabi, habang nakakunot ang noo at halatang pigil ang gigil.“My love naman,” sagot ko, pilit na kalmado pero medyo natatawa sa loob-loob, “sa pangalan mo na ako tinawag.”“Paanong hindi ako magagalit? Nakakainis ka talaga. Sinong taong may mahal
That day sa café… God, I can still remember every second.Nakaupo sila sa isang sulok, magkatabi, nag-uusap nang sobrang lapit, halos magdikit na ang balikat.“Ang lapit n’yo ah…” bulong ko noon sa sarili ko habang nagtatago sa likod ng menu, kunwari abala sa phone.Akala ko talaga may gusto si Tris
Estella Nagulat na lang ako nang biglang may humila sa akin palayo. Banayad at may pag-iingat pero mabilis, at puno ng tensyon. Paglingon ko, si Chansen pala. Nakakunot ang noo niya, parang isang segundo na lang ay sasabog siya sa galit. Bago ko pa man maintindihan ang nangyayari, sumunod ang isang







