MasukAng lahat ng kutob ay may dhailan talaga, Estella..
“Raw?”Napangiti ako nang bahagya. “Yes. Raw.” Tumango ako nang dahan-dahan habang pinagmamasdan ang pagbabago ng kanyang ekspresyon. “Hindi ba at iyon naman ang pinalalabas ng mga bulung-bulungan?”Hindi niya ako sinagot nang diretso, ngunit ang tingin na ibinigay niya sa akin ay ’yung uri ng tingi
Jared“Naalala mo na ba ang gusto mong itanong?” untag ko sa kanya, bahagyang ikiniling ang ulo habang maingat kong pinag-aaralan ang bawat maliit na paggalaw ng kanyang mukha.Hindi ko alam kung bakit, pero mula nang mapansin kong nag-iiba ang ekspresyon ni Dr. Riz sa tuwing napupunta sa personal n
Oh, my goodness.Napailing siya nang bahagya sa sarili.Bakit ba kasi siya nakatitig?At bakit naman kasi kailangang maging ganito ka-attractive ang lalaking ito kapag hindi nakasimangot?“May... may gusto sana akong itanong pero nakalimutan ko,” aligaga niyang palusot upang maipagkaila ang panunuri
“Then you have to be careful,” seryosong sabi ni Riz.Bahagyang napalingon si Jared sa kanya.“I always am.”“Hindi sapat ’yan.”“Why?”“Because you’re too stubborn.”Napataas ang isang kilay ni Jared. “Excuse me?”“You heard me.”“Are you saying I’m careless?”1“I’m saying you have a habit of maki
Third PersonTinitigan nang mabuti ni Jared si Riz, tila binabasa ang bawat maliit na galaw sa mukha ng dalaga. Hindi lamang ang mga mata nito ang pinagmamasdan niya, kundi pati ang bahagyang pagkakuyom ng mga daliri nito, ang pag-angat at pagbaba ng dibdib, at maging ang maliliit na pagbabago sa ek
“Bakit?” tanong niya nang hindi na niya matiis ang katahimikan. “May kakaiba ba sa mukha ko?”Bahagyang umangat ang kilay ni Jared.“No.”“Then why are you looking at me like that?”“Like what?”“Like…” Natigilan siya at napairap sa sarili. “Never mind.”Muntik nang mapangiti si Jared, ngunit pinigi
Estella Tapos na kami sa pagsusukatan at kasalukuyang nagme-merienda nang dumating si Maui. Pero ang hindi ko inasahan ay kung sino ang kasama niya, si Tristan. Nagkagulatan pa kami ng magtagpo ang aming mga mata. “Hey,” masaya kong bati. “Nandito ka rin?” tanong niya, may halong pagtataka at am
Estella Sinundan ko ng tingin si Chansen habang naglalakad palayo para sundan si Dad, ang biyenan kong lalake. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago siya tumalikod; ‘yung tipong nakangiti pero may pag-aalala. “Hija,” tawag ni Mommy dahilan upang lingunin ko siya. “’Wag kang mag-alala, walang mangya
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong







