Mr. Billionaire, Your Wife Wants a Divorce

Nakarating si Ivy Mendoza sa NAIA International Airport lampas na ng alas-nuwebe ng gabi noon.

Kaarawan niya ngayon.

Nang buksan niya ang kanyang telepono, marami siyang natanggap na text, pagbati para sa kanyang kaarawan.

Lahat iyon ay galing sa kanyang mga katrabaho at kaibigan.

Ngunit, walang anumang balita o mensahe mula kay James Gonzaga.

Unti-unting nawala ang ngiti ni Ivy Mendoza.

Lampas na ng alas-diyes ng gabi nang makarating sila sa villa.

Nagulat si Tiya Marie nang makita siya. “Binibini, ano ang dahilan ng inyong pagpunta rito?”

“Nasaan po si James at Sophia?”

“Wala pa po ang amo, at ang senorita naman ay naglalaro sa kanyang kwarto.”

Iniabot ni Ivy Mendoza, ang kanyang mga bagahe at umakyat sa itaas. Nakita niya ang kanyang anak na nakasuot ng pajama at nakaupo sa maliit na mesa, abala sa ginagawa. Sobrang pokus nito na hindi man lang napansin na may pumasok sa kwarto.

“Sophia?”

Nang marinig ang boses, lumingon si Sophia, at masayang sumigaw, “Mommy!”

Pagkatapos ay bumalik ulit ito sa kanyang ginagawa.

Lumapit si Ivy, at niyakap ito, ngunit pagkatapos lang ng isang halik ay itinulak siya nito palayo. “Mommy, busy pa po ako eh.”

Dalawang buwan nang hindi nagkikita ang mag-ina at labis na namimiss ni Ivy ang kanyang anak. Gusto-gusto niya itong halikan at kausapin nang matagal.

Nakikita niya kung gaano ito kaabala, kaya hindi niya gustong guluhin ito. “Gumagawa ka ba ng kwintas?”

“Opo!” Kitang-kita ang interes sa mukha ni Sophia. “Kaarawan po ni Tita Ana, sa susunod na linggo. Regalo ko po ito sa kanya. Pinaghandaan ko po ito at pinakinis ni Daddy gamit ang mga gamit niya. Ang ganda po no, ‘di ba?”

Nanikip ang dibdib ni Ivy. At bago pa man siya makapagsalita, narinig niya ang anak na nagsabi nang nakatalikod, “Nag-order na rin po si Daddy ng ibang regalo para kay Tita Ana, bukas po itong darating!”

Bumilis ang tibok ng puso ni Ivy, at hindi na niya napigilan ang sarili. “Sophia… naaalala mo ba na birthday ni Mommy ngayon?”

“Ha? Ano po?” Tumingin si Sophia, sa kanya, tapos ay ibinalik ang tingin sa hawak na kuwintas at nagrereklamong sabi, “Mommy, huwag po kayong makulit, namali po tuloy ang pagkakasunud-sunod ng beads ko!”

Binitawan ni Ivy ang anak at hindi na nakapagsalita.

Nakatayo lang siya doon nang matagal. Nang makitang hindi man lang ito tumingin ulit sa kanya, naitikom ang labi ni Ivy, at tahimik na lumabas ng kwarto nang walang sinasabi.

Nang makita siya ni Tiya Marie, sinabi nito, “Binibini, tinawagan ko po ang asawa mo. May gagawin daw po siya ngayong gabi kaya magpahinga na muna kayo.”

“Naiintindihan ko.”

Sumagot si Ivy, pero naalala niya ang sinabi ng anak kaya huminto siya at dinial ang numero ni James.

Matagal bago may sumagot sa kabilang linya, at ang boses nito ay malamig at walang pakialam. “May ginagawa ako, bukas na lang tayo mag-usap”

“James, bakit ang tagal bago ka sumagot?”

Mahigpit na hinawakan ni Ivy, ang telepono.

“Wala.”

Bago pa makapagsalita si Ivy, ibinaba na agad ni James ang tawag.

Halos tatlong buwan na silang hindi nagkikita ng asawa. Nagsikap pa siyang makarating hanggang sa bansang iyon, pero ni hindi man lang siya inasahan o pinuntahan. Ni hindi man lang nagkaroon ng pasensya na makinig sa kanya kahit saglit lang…

Sa loob ng mahabang panahon ng pagsasama, ganyan na lagi ang trato niya sa kanya, malamig, malayo, at mainitin ang ulo.

Sanay na sanay na siya rito.

Dati, tatawagan niya ulit ito nang may pasensya, tatanungin kung nasaan ito at kung kailan uuwi.

Pero ngayon, parang pagod na siya at biglang nawalan ng gana.

Nang magising kinabukasan, pinag-isipan niya muna bago napagdesisyunang tawagan ulit si James.

Hindi man lang niya naalala na kaarawan pala niya kahapon.

Kahit na alam na ni Ivy na mangyayari ito, hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng panghihinayang at lungkot.

Pagkatapos mag-ayos, pababa na sana siya nang marinig niya ang boses ng anak at ni Tiya Marie, mula sa ibaba.

“Binibini, halika rito. Bakit parang malungkot si Mommy?”

“Nagkasundo na po kami ni Daddy na pupunta kami sa beach kasama si Tita Ana bukas. Kung biglang sasama si Mommy, magiging awkward po talaga.”

“At saka po masungit si Mommy, lagi niya po akong sinisigawan kapag kasama si Tita Ana”

“Si Mommy mo ang dapat mong respetuhin. Masasaktan ang damdamin niya kapag narinig niya ‘yan, alam mo ‘di ba?”

“Alam ko po, pero mas gusto po namin ni Daddy si Tita Ana. Pwede po bang si Tita Ana na lang ang maging Mommy ko?”

Hindi na narinig ni Ivy ang sumunod na sinabi ni Tiya Marie.

Siya lang ang nagpalaki sa anak. Pero nitong nakaraang dalawang taon, mas madalas magkasama ang mag-ama, kaya mas naging malapit ang bata kay James.

 Noong nakaraang taon, nang pumunta si James sa bansang ito para sa negosyo, ipinilit pa ng anak na sumama.

Hindi niya kayang iwan ang anak at umaasa siyang mananatili ito sa tabi niya.

Pero ayaw din niyang makitang malungkot ito, kaya pumayag na lang siya.

Ngunit hindi niya inaasahan na ganito ang mangyayari...

Natigilan si Ivy, namutla ang mukha at nanatiling hindi makagalaw.

Iniwan niya ang trabaho niya at sumama dito para lang makasama at makapaglaan ng oras sa anak.

Pero ngayon, parang wala na palang saysay ang lahat.

Bumalik si Ivy sa kwarto at ibinalik sa maleta ang mga regalong dala niya galing sa Naia.

Maya-maya pa, tumawag si Tiya Marie at sinabing inilabas niya muna ang bata para maglaro, at sabihing tawagan lang daw siya kung may kailangan.

Nakaupo si Ivy, sa kama, pakiramdam niya ay nangulila, ang kanyang puso at siya ay lubos na nalilito.

Iniwan niya ang lahat at nagmadaling pumunta rito, pero sa huli, napagtanto niyang wala palang tunay na nangangailangan sa kanya.

Parang isang malaking biro lang ang pagdating niya.

Matagal bago siya lumabas ng kwarto.

Gumala-gala siya nang walang patutunguhan sa bansang ito na para sa kanya ay bago pero pamilyar na rin.

Halos tanghali na nang maalala niya na may usapan pala silang mananghalian ni James.

Naaalala pa niya ang narinig kaninang umaga.

 Nag-aalinlangan pa siya kung uuwi ba at susunduin ang anak nang bigla siyang makatanggap ng mensahe mula kay James.

[May importante akong gagawin ngayong tanghali, kaya kinakansel ko na ang lunch natin.]

Tiningnan lang ni Ivy, ang mensahe at walang kaabog-abog na naramdaman.

Sanay na sanay na siya.

Sa paningin ni James, mas mahalaga ang lahat, negosyo man o lakad kasama ang mga kaibiga, kaysa sa kanyang asawa.

Lagi na lang niyang kinakansela ang mga plano nila nang basta-basta.

Ni minsan ay hindi niya inisip ang nararamdaman ni Ivy.

Nalilito?

Siguro noong una pa lang.

Pero ngayon, parang manhid na siya at wala na siyang maramdaman.

Lalo pang nalito si Ivy.

Dumating siya nang puno ng pag-asa, pero kahit sa asawa man o sa anak, ang sumalubong lang sa kanya ay kawalan ng pakialam.