เข้าสู่ระบบChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
Parang may humigop ng hangin sa paligid namin. Tumigil ang mundo ko for half a second.His tone wasn’t angry… but there was a strange mix of protectiveness and irritation na parang na-offend siya sa idea na kaya niyang ipahamak ako.Napakuyom ako ng kamao sa ibabaw ng mesa, swallowing the sudden lum
ChantonAlam ko nang nakaalis si Jacob kaya wala na akong dahilan para maghintay sa labas. Diretso akong pumasok sa unit ni Honey. Tahimik pa rin sa loob ngunit alam ko na nasa kanyang silid niya siya, kaya nagdesisyon akong magluto. At least kapag lumabas siya, may kakainin na agad. Sanay na rin ak
Chanton “Bakit ganyan ang tingin mo?” tanong ko kay Honey, halatang nagtataka habang nasa loob kami ng elevator. Kanina pa siya nakatitig sa akin na para bang may nakita siyang kung anu-anong kakaiba sa mukha ko. Nasa loob kami ng main building ng Lardizabal Group, at kahit ilang beses na akong nak
HoneyHalo-halong emosyon ang dumadaloy ngayon, parang sabay-sabay na kumakatok sa dibdib ko habang kaharap ko si Jacob. Nangunguna ang sakit, kasunod ang galit na parang nag-iinit sa loob ko. Yung pagkalito? Honestly, ayoko nang i-process pa. Kasi kahit anong balik-tanaw ko, kahit ilang beses kong







