MasukAt lalong hindi ang tsismis ng mga taong hindi naman alam ang buong katotohanan.Kung may paraan para maprotektahan sila habang inaayos namin ang lahat, baka iyon na muna ang tamang gawin.Mas maluwag na ang kalooban ko nang muling pumasok ako sa loob ng silid ni Papa. Kahit paano ay nabawasan ang b
MitchPaano na lang kung bigla kaming umuwi at sugurin kami ng mga kapitbahay dahil mas pinaniwalaan nila ang balita?Hindi ko maiwasang isipin iyon habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Alam ko namang hindi lahat ng tao ay ganoon, pero hindi rin lingid sa akin kung gaano kabilis kumalat ang u
Narinig ko ang mababa niyang tawa.“Kailan ka pa ba masasanay sa akin, Love?” sagot niya. “I miss you so much, too. Natural lang naman na masabik ako, right?”Huminga ako nang malalim habang nakasandal sa dingding.Hindi naman ako galit sa kanya. Kung tutuusin ay kinikilig pa nga ako. May kakaibang
“Gets ko naman,” sagot ko.Tumango si Papa.“At nakita namin ngayon,” sabi nito. “Hindi lang si Chandler ang seryoso. Pati pamilya niya.”Bigla akong natahimik.Kasi iyon nga ang pinakaimportante.Ang pagdating ng mag-asawang Lardizabal ay hindi tungkol sa status o pagpapakita ng impluwensya. Sa hal
MitchNakaalis na ang mag-asawang Lardizabal ngunit nanatili pa rin sa silid ang bigat ng kanilang presensya.Tahimik akong naupo sa sofa habang inaayos ang manggas ng blouse ko, pilit kunwari na abala sa kung ano kahit ramdam ko ang dalawang pares ng matang nakatutok sa akin.Hindi ko na kailangang
Hindi na ako nakisali sa usapan. Sa aming lahat, si Papa lamang naman ang tunay na makakasagot sa mga tanong ng—eka nga ni Chandler—future parents-in-law ko.Napabuntong-hininga tuloy ako sa isip na iyon.Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung maiinis ba ako o kikiligin kapag ginagamit niya an
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila
Ramdam ko ang pagyakap din niya sa akin, ‘yung yakap ng isang inang matagal nang nananabik hawakan ang anak niya. Para akong bumalik sa pagiging bata, walang takot, walang alinlangan habang nakasubsob sa balikat niya. At kahit pansamantala kong naisantabi ang katotohanan kung bakit sila narito at k
“Paano po,” sabi ng doktor, “ligtas naman na kayo ni baby. Pero bukas ko na kayo ipapadischarge para mas masigurong okay na kayong mag-mommy. At siguraduhin na wala ng stress, hindi maganda sa iyo at sa sanggol." “Promise, Dok,” sagot ko sabay tingin kay Chansen. “Right, my love?” “Promise,” sagot
“Congratulations,” nakangiting sabi ng aking ina habang dahan-dahan siyang tumayo. For a moment, nagtagpo ang aming mga mata. Ang daming gustong sabihin ng puso ko, pero tila ayaw magtugma ang dila ko at damdamin. “Can I give you a hug?” tanong ko, halos pabulong. Natigilan siya, parang na-off gu







