ログインPero ibang usapan ang kusang pagbanggit ng ganoong detalye ng hindi naman na dapat.At sa ganitong paraan pa.Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o sadyang ganoon lang siya magsalita, pero hindi ko maikakaila na may kung anong kumurot sa dibdib ko.Sandali akong napayuko sa tasa ng kape ko.Imagine
“Suspicious.”“Mind your bacon.”Napailing siya pero natawa rin.“Thanks,” sabi ni Venice habang lumalapit sa mesa. “I already had my breakfast. I’m just here to walk around.”Bahagya siyang lumingon sa paligid bago muling nagsalita.“I want to watch your team play.”“We don’t have a scrimmage today
MitchHindi ko na kinulit si Chandler tungkol sa kung ano mang gusto niyang sabihin noon. Sa totoo lang, mas pinili ko na lang na hayaan siya. Kung hindi pa siya handang magsalita, hindi ko iyon pipilitin. Mahalagang natutunan ko sa relasyon namin na hindi lahat ng bagay ay kailangang madaliin. Mins
“Pag-aari mo na ako.” Napangiwi ako. “Ang cringe mo.” Natawa siya. “Pero kinilig ka.” “Konti.” “Sinungaling.” Napailing ako at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Sa totoo lang, unti-unti na ring humuhupa ang inis ko. Hindi dahil nawala ang possibility na may gusto nga si Venice kay Ch
O baka confirmation na ako ang unreasonable sa sitwasyon. Ngunit ang sumunod na nangyari ay hindi ko inasahan. “My Love is the boss. Whatever she says goes,” kalmadong sabi ni Chandler. Napalingon ako sa kanya. Relaxed pa rin ang tindig niya ngunit firm ang boses. “Even if I were in her shoes,”
Mitch “Love,” mahinang tawag ni Chandler nang bumukas ang pinto. Hindi ko agad siya nasagot. Nakatayo siya sa harapan ko, relaxed ang postura at bahagyang basa pa ang buhok na tila kagagaling lang sa mabilisang pagligo. Ngunit hindi si Chandler ang unang tumama sa paningin ko. Kundi ang babaeng
Chansen Linggo ng gabi nang umuwi si Estella. Tahimik lang siya, tipong wala man lang isang salita na lumabas sa bibig niya. Gusto ko sanang magsalita, magtanong kung kumusta ang araw niya, pero pinili kong manahimik muna. Ayokong pilitin, lalo na at halata sa kilos niya na mabigat ang iniisip. Ha
ChansenIsang oras na mula nang umalis si Estella pero nandito pa rin ako sa hotel room na dapat ay para sa aming dalawa. Ang ironic, no? Pang couple ang room na ito pero mag-isa lang ako ngayon na nandito, nakatitig sa kisame na parang may sagot ‘yung puting kulay na ‘yon sa lahat ng gulo sa isip k
Chansen“Dad,” sabi ko nang sagutin niya ang tawag ko.“Where are you?” agad niyang tanong, malamig at diretso.“Office.”“Wala ka raw diyan kanina sabi ng assistant mo.”“Yes, Dad. May pinuntahan lang.” Napakunot noo ako. Bakit parang interrogation line of questioning na agad ito? Hindi ba pwedeng
Chansen “Estella Salvador is a singer/composer na kilala internationally!” Parang may sumabog na granada sa tenga ko. Nanigas ako sa kinauupuan ko, hindi makagalaw, hindi makapaniwala. Anong pinagsasabi niya? Ang asawa ko? Internationally known? Nanatili akong nakatitig sa kanya, pilit pinoproses







