로그인MitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
EstellaMayat-maya ko pa rin siyang sinusulyapan—si Chansen. Kahit saan siya magpunta, parang magnet lang na kusang napapadikit ang mga mata ko sa kanya. Ang gwapo niya kapag nagsasalita, especially kapag serious ang itsura niya, probably talking about business stuff. Ang hirap hindi mapansin ‘yong
Chansen Hindi ako mapakali. Ilang araw nang nagkausap sina Tristan at Estella, at simula noon, parang laging may iniisip nang malalim ang asawa ko. Madalas ko siyang mahuling nakatitig lang sa kawalan, hawak ang tiyan niya, o kaya ay biglang tatahimik sa gitna ng kwentuhan namin. Sinabi naman niy
Napayuko ako. “I know,” mahina kong tugon. “Sa nakikita kong ginagawa niya ngayon, alam kong ang lahat ng 'yon ay upang magkabalikan sila ni Chansen.""Kung ganon, bakit hindi na lang siya diretsahin ni Chansen?" May bahid na ng inis ang tono ni Tristan. Kapatid pa rin niya si Maui kaya sigurado ako







