LOGINPasensya na po, natagalan. kakarating lang sa bahay galing sa paggala.. Nakalimutan kong i-publish kanina bago kami umalis...
Tapos ay sabay ng lumayo ang dalawang lalaki. Si Jared na pinaandar na ang kanyang wheelchair, at si Jacob na nakasunod sa kanya.Sinundan iyon ng tingin ni Riz.“Sa mother ba niya yon?” biglang narinig niyang sabi ng isang babae mula sa kabilang table.Napalingon si Riz.Nagkatinginan silang magkai
Third Person“Now, our next lot is an 18.23-carat pink diamond bracelet.”Pagkarinig pa lamang ni Jared sa announcement ng auctioneer, agad na nag-angat ang kanyang tingin mula sa booklet na hawak niya. Sa wakas, dumating na rin ang item na kanina pa niya hinihintay.May bahagyang pagbabago sa kanya
Third PersonTahimik lamang si Jared sa tabi ni Riz habang nagpapatuloy ang auction sa harapan. Paminsan-minsan ay naririnig ang boses ng auctioneer na masiglang naglalahad ng detalye tungkol sa bawat item, kasabay ng sunod-sunod na pagtaas ng bidding paddles mula sa mga bisita.Sa kabila ng ingay a
Third PersonSinikap ni Riz na manatiling kalmado kahit ramdam niya ang kakaibang tensiyon na namamagitan sa kanila ni Jared.Sa buong buhay niya, hindi siya naging madaling mataranta. Lumaki siyang confident sa sarili at sanay na humarap sa iba’t ibang klase ng tao. Hindi siya basta-basta nadadala
Alam iyon ni Riz.At honestly, wala siyang problema roon.Ang problema ay kung paano kumilos ang mga ito kanina.Mapangmata.Mapangmaliit.At higit sa lahat, mabilis manghusga.Hindi iyon basta-basta nakakalimutan ni Riz.She holds grudges.At kapag may taong minamaliit ang pamilya niya, lalong hind
“Hi, Dr. Jeanette, Dr. Riz.”Agad na lumiwanag ang mukha ni Jeanette nang makita kung sino ang bumati sa kanila.“Doc Sarina!” magiliw nitong bati habang mabilis na tumayo.Katabi ni Sarina ang kanyang asawang si Maximus. Tulad ng nakasanayan ng lahat, halos hindi talaga naghihiwalay ang mag-asawa.
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong
Palagi siyang nakangiti sa akin, ‘yung tipong ngiting nakakahawa at nakakapawi ng pagod. Pero alam ko rin kung kailan nagbabago ‘yon. Kapag nag-aalala na siya, kapag may takot na sa mga mata niya. At kadalasan, ako pa rin ang dahilan. Minsan naiisip ko, baka nga sobrang mahal na niya ako. Mas higit
Estella Halos sumabog na ang cellphone ko sa kakavibrate. Paulit-ulit na tumatawag sina June at Vivian, obvious na sabay silang panic mode. “Estella! Pick up, please! Tambak na ang emails! Hindi namin kayang sabayan lahat!” “Girl, AMS is on fire! Lahat gusto ng statement mo!” Ang mga text nila s







