MasukSa ibang pagkakataon, hindi sana magiging issue ang simpleng request ni Venice. Ngunit ngayong nasa iisang silid kami ni Mitch, habang sariwa pa ang tensyon na ilang minuto nang umiikot sa hangin, biglang naging komplikado ang isang bagay na dapat sana ay diretso lang.Napansin kong bahagyang natigi
ChandlerNatigilan ako at napatingin kay Mitch, ngunit nanatiling nakatutok ang mga mata niya sa monitor.Hindi siya lumingon.Hindi rin siya nagsalita.Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng setup niya habang gumagalaw ang cursor sa screen, ngunit sa dami ng oras na nakasama ko siya, natutunan ko
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
ChandlerNakatingin ako sa monitor na nasa harapan ko. Kasalukuyan akong nasa ArmyGamers Team head quarters kung saan narito rin ang gaming house ng mga player ko.Isa itong 7–storey building na pinatayo ko para maging opisina at tirahan ng mga player na papasok sa team ko. Ilang team din ang pag-aa
ChantonTahimik ang paligid nang humarap kami sa isa’t isa.Hindi ‘yung katahimikan na nakakailang, kundi ‘yung parang lahat ay kusang tumigil para bigyan kami ng espasyo. Ang mundo, parang umatras. Parang sinabi, “Sige, sa inyo na ‘to.”Naroon pa si Sen. Deguia sa tabi ni Honey. Ramdam ko ang bigat
Si Billy, hindi rin nagpahuli.Kinumusta niya ako. Walang paligoy-ligoy, walang usisa, diretsong concern lang. Tapos sinabi niya—“I’ll always look into Isaiah.”Sa tono pa lang niya, alam kong alam na rin niya ang totoo. At kahit wala siyang diretsong tanong, ramdam kong nandoon ang tahimik niyang
Chanton“I know this is hard for you too,” sabi pa ni Sen. Deguia. Halata sa boses niya ang bigat, parang bawat salita ay may kasamang pagsisisi. Si Honey ay nakatingin lang sa kanya, pero bakas sa mga mata niya ang pagkalito na parang wala siya sa sarili, parang pilit niyang inuunawa ang isang kato







