MasukPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
MitchPinipilit kong ituon ang atensyon ko sa screen habang nagpapatuloy ang replay ng scrim namin, kasabay ng tuloy-tuloy na paliwanag ni Ryan tungkol sa mga naging mali namin sa rotation. Isa-isa niyang tinuturo ang mga delay, ang maling positioning, at ang mga pagkakataong dapat ay mas maaga kami
LilyHindi agad natapos ang pag-iikot namin ni Clarissa sa lower floors. Isa-isa niyang ipinakita ang iba’t ibang bahagi ng HQ, maayos at detalyado ang bawat paliwanag, ngunit habang nakikinig ako, malinaw sa akin na hindi iyon ang pakay ko. Hindi ako nandito para humanga sa sistema o sa ganda ng lu
LilyHindi ako nagtagal sa loob ng villa.Kahit gaano pa ito katahimik at kaayos, ramdam ko na hindi ako mapapakali kung mananatili lang ako roon. Sa bawat minutong lumilipas, mas lalo lang bumibigat ang mga iniisip ko, at mas lalo kong nararamdaman na hindi pwedeng hanggang doon na lang ako. Nakaup
LilyHindi agad nagsara ang pinto nang tuluyan itong isara ni Chandler; marahan lang itong sumara, pero sapat para marinig ko ang tunog na para bang may tuluyang nagtatapos. Nanatili akong nakatayo sa gitna ng villa, hindi gumagalaw. Ilang segundo pa ang lumipas bago tuluyang nawala ang presensya ni
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
Si Billy, hindi rin nagpahuli.Kinumusta niya ako. Walang paligoy-ligoy, walang usisa, diretsong concern lang. Tapos sinabi niya—“I’ll always look into Isaiah.”Sa tono pa lang niya, alam kong alam na rin niya ang totoo. At kahit wala siyang diretsong tanong, ramdam kong nandoon ang tahimik niyang
ChantonNaglakad kami patungo sa isang van na nasa parking area lang din. Pero sa unang tingin pa lang, alam mo nang hindi ito ordinaryong sasakyan. Malaki ito kumpara sa pangkaraniwan. Mas mahaba, mas mataas, at halatang customized. Matte ang kulay, walang masyadong marka, parang sinadyang magmukha
ChantonTahimik ang paligid nang humarap kami sa isa’t isa.Hindi ‘yung katahimikan na nakakailang, kundi ‘yung parang lahat ay kusang tumigil para bigyan kami ng espasyo. Ang mundo, parang umatras. Parang sinabi, “Sige, sa inyo na ‘to.”Naroon pa si Sen. Deguia sa tabi ni Honey. Ramdam ko ang bigat
Chanton“I know this is hard for you too,” sabi pa ni Sen. Deguia. Halata sa boses niya ang bigat, parang bawat salita ay may kasamang pagsisisi. Si Honey ay nakatingin lang sa kanya, pero bakas sa mga mata niya ang pagkalito na parang wala siya sa sarili, parang pilit niyang inuunawa ang isang kato







