LOGINPero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Estella“Uy, bakit parang ang saya mo?”Maang akong natigil sa paglakad papunta sana sa table ko dahil sa narinig kong sinabi ni June. Naka-cross legs siya sa upuan, hawak ang isang cup ng coffee americano niya na galing lang sa coffee shop dalawang store mula sa studio, at para bang matagal na niya
Chansen“Gusto mo bang ipadala ko dito ang damit na susuotin mo mamaya?” tanong ko habang nakatayo malapit sa kanya, sinusubukang makakuha man lang ng kahit konting reaksyon, kahit sa mukha lang niya.“No need,” mabilis niyang tugon, hindi man lang iniangat ang tingin mula sa cellphone niya. Parang
ChansenKahit Sabado, kailangan kong pumunta sa Y Channel para makausap si Kuya Yohan, ang mismong may-ari ng network. Paalis kasi siya ng bansa, at ngayon lang kami nagkaroon ng pagkakataong magkita. Isa pa siya sa tatlong matagal nang ka-close ng bayaw kong si Kuya Lander, asawa ni Ate Cha. May na
“The only thing that matters to me right now is you… and this relationship I’m trying to rebuild,” dagdag pa niya, bawat salita ay mabigat na parang sumpa. “Kung ang paglilihim ng tunay na estado ng kasal natin ang magiging dahilan para masira ‘yon, para mahadlangan ako sa pagbibigay ng lahat sa’yo…







