Mag-log inMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
EstellaUmalis na ang pamilya matapos ang maikling kaguluhan, at halos sabay naman noon ang pagdating ni Chansen. Hindi ko na sana balak sabihin sa kanya ang nangyari at ayoko na sana ng dagdag drama, pero siyempre, sina June at Vivian, hindi mapigilang magkwento. Ayun tuloy, nag-init agad ang ulo n
“Ayan na siya,” bulong ni Tristan sa tabi ko, sabay marahang kindat.All ears ako. Ayaw kong isipin ng kahit sino, lalo na ng mga camera na nakatutok sa amin na hindi ako marunong makinig o bias ako. Kaya kahit kabado ako, ngumiti ako at tumango habang sinisimulan niya ang performance niya.At ayun
Chansen Masaya akong makita ang kasiyahan sa mukha ng aking asawa. Yung literal na glow niya, parang hindi lang liwanag, parang mismong araw na biglang tumapat sa kinauupuan ko. Ang kinang sa mga mata niya ay hindi maitatanggi, para iyong bituin sa langit na kumikinang sa gabing marikit. At sa toto
Nasa Rizal ang headquarters ni Kuya Lualhati, ang lalaking minsang tinulungan kami noong mga panahong nasa panganib ang buhay ng miyembro ng aming pamilya. May asawa na rin siya, na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagsi-sink in sa akin. Dati siyang carefree, palaban, halos ayaw pa nga sa commitment,







