LOGINAyan, ipapakilala na si Estella. Isa ng Palanca tapos asawa pa ng isang Lardizabal. Happy, happy Estella!
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
HoneyNilabas na si Stallion, at sa sandaling iyon ay literal na napako ako sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa napakalaking kabayo sa harap ko. Ang tangkad niya, ang laki ng katawan, at yung mga mata niyang parang kayang tumingin diretso sa kaluluwa mo. Maganda siya—sobrang ganda, actually—pero
“Sige po, salamat,” sagot ko agad. “Dito na lang din po kami kakain para hindi na maglakad itong si Honey. Mahirap na at baka magpabuhat pa po,” sabay turo ko sa kanya, “eh mukhang mga seventy-five kilos ang timbang.” Natawa si Manang Alma, alam niyang biro lang ’yon. Pero nang lumingon ako sa kata
HoneyNgayon, sa sarili ko lang aaminin, walang filter, walang palusot. Siya ang dahilan kung bakit ni minsan ay hindi ko man lang naisip si Jacob nitong mga huling linggo. Hindi isang araw. Hindi isang sandali. Kundi sunod-sunod na araw na parang kusa na lang siyang nawala sa isip ko.At doon ako b
Chanton Grabe, gusto ko talagang matawa sa ginagawa ni Honey. Pasimple lang siya, biglang tumitingin sa paligid, parang nagse-search kung saan ako nakapwesto. Little does she know, sobrang lapit ko lang. Kagaya niya, naka-facemask rin ako, jacket, at cap na super enough para ma-hide ang tunay kong







