Mag-log inAyan, may plano naman pala. Pero bakit parang ayaw mong matapos? Hehehe..
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChancyNakasandal ako sa couch sa aking silid habang hawak ang isang baso na may lamang alak, nakatitig sa labas ng balcony habang unti-unting lumalalim ang gabi.Hindi ko na siya sinundan. Hindi dahil ayoko. Gusto ko lang na maramdaman niyang nirerespeto ko ang kagustuhan niya.No-commitment, no-st
Gianna“Alis na kami, Ma,” paalam ko habang kinukuha ang bag ko.“Mag-iingat kayo, ha,” tugon ng aking ina habang nakatayo na sa may pintuan ng bahay, nakaalalay pa ang isang kamay sa tagiliran. May ngiti sa kanyang labi, ‘yong klase ng ngiti na may ibang ibig sabihin.Nakakain na kami ng hapunan ba
Gianna“Okay,” sabi ko habang pilit na pinapakalma ang kabog ng dibdib ko.“I’ll call,” tugon niya, sabay naputol ang linya.Ilang segundo lang ang lumipas ay muling tumunog ang phone ko. Agad ko iyong sinagot na parang may sariling isip ang mga daliri ko sa bilis ng pag-swipe.“Fuck! Mas lalo kitan
Gianna“Anak, makinig ka naman muna… huwag mong unahan ng galit,” pakiusap ni Mama sa mahinang tinig. Tinignan ko siyang mabuti. Nasanay ako na lagi siyang masayahin at ayun nga, mapanukso. Pero ang itsura niya ngayon ay iba sa nakasanayan ko.“Ma,” malalim ang buntong-hiningang pinigil ko, “alam na







