ログインHindi ito basta humihingi ng tulong.Hindi rin ito iyong tipong kapag may mayamang kakilala ay agad na sasandal doon.Sa totoo lang, isa iyon sa mga bagay na napansin niya kay Jared.Hindi nito gustong umasa o tumanaw ng utang na loob sa kahit na kanino, lalo na kung may kinalaman sa pera. May saril
“Jared.”Napangisi ang lalaki.Napabuntong-hininga si Riz. Hindi niya alam kung bakit mas madali pang kausapin ang isang pasyenteng nasa operating table kaysa sa lalaking ito. At ang nakakainis, hindi naman dapat siya kinakabahan. Simple lang naman ang sasabihin niya.Private plane.Manila.Surgery.
Third PersonNaging abala si Riz sa mga sumunod na araw dahil halos buong oras niya ay nakalaan sa paghahanda para sa surgery ni Jared. Hindi puwedeng magkaroon ng kahit isang sablay sa plano nila.Lahat ng kailangang medical equipment, mga laboratory request, schedule ng operating room, at maging a
Kahit si Jared ay naguguluhan pa rin hanggang ngayon.Minsan, naiisip niyang baka kung hindi siya nawalan ng malay ay nalaman sana niya kung sino ang gumawa sa kanya noon. Baka may maaalala siyang mukha, pangalan, lugar, o kahit isang maliit na detalye na maaaring makatulong upang mahanap ang taong
Third Person“I agree to the arranged marriage. Hindi pa ba sapat iyon?” tanong ni Jared.Bahagya siyang sumandal sa headboard ng hospital bed habang nakatingin sa kanyang lolo. May bahid pa rin ng pagkainis sa mukha niya, pero hindi na iyon kasing tindi ng kanina. Kung tutuusin, ilang beses na nila
Pinaghirapan niya iyon.He earned it.At higit sa lahat, ayaw niyang magkaroon ng utang na loob sa sinuman dahil lamang sa pangalan ng kanyang magiging asawa.“Alam ko iyon,” sagot ni Amador.Bahagyang lumambot ang expression nito.“Pero alam mo rin ang kondisyon mo pati na kung ano ang nasa isip ng
Bwisit talaga. Alam ko naman, ganito talaga ang mundo nila. Showbiz, publicity, fans. Lahat ‘yan parte ng trabaho. Naranasan ko rin ‘yan dati, noong ako pa ang pinagtitilian. Pero iba pala kapag yung babaeng mahal mo na ang gustong itambal ng mga tao sa iba. Iba pala ‘yung pakiramdam ng hindi m
Estella Tapos na kami sa pagsusukatan at kasalukuyang nagme-merienda nang dumating si Maui. Pero ang hindi ko inasahan ay kung sino ang kasama niya, si Tristan. Nagkagulatan pa kami ng magtagpo ang aming mga mata. “Hey,” masaya kong bati. “Nandito ka rin?” tanong niya, may halong pagtataka at am
Estella Sinundan ko ng tingin si Chansen habang naglalakad palayo para sundan si Dad, ang biyenan kong lalake. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago siya tumalikod; ‘yung tipong nakangiti pero may pag-aalala. “Hija,” tawag ni Mommy dahilan upang lingunin ko siya. “’Wag kang mag-alala, walang mangya
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m







