LOGINAno sa tingin mo, Chanton?
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila
“Paano po,” sabi ng doktor, “ligtas naman na kayo ni baby. Pero bukas ko na kayo ipapadischarge para mas masigurong okay na kayong mag-mommy. At siguraduhin na wala ng stress, hindi maganda sa iyo at sa sanggol." “Promise, Dok,” sagot ko sabay tingin kay Chansen. “Right, my love?” “Promise,” sagot
“Congratulations,” nakangiting sabi ng aking ina habang dahan-dahan siyang tumayo. For a moment, nagtagpo ang aming mga mata. Ang daming gustong sabihin ng puso ko, pero tila ayaw magtugma ang dila ko at damdamin. “Can I give you a hug?” tanong ko, halos pabulong. Natigilan siya, parang na-off gu
Napabuntong-hininga ako. “Then he’s almost guaranteed to win the presidency.” “Exactly,” mariing sagot ni Kuya Lualhati, sabay tingin sa akin. “At yan ang mismong dahilan kung bakit siya lumapit sa’kin.” Nanahimik ako sandali, ramdam ko ang bigat ng sinabi niya. Slowly, tumatak sa utak ko ang buon







