로그인Ayan na ang makukulit!! Hahaha
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
One month later pa ulit…Chancy“Mr. Lardizabal, I’m very happy about your recovery. You really did well in all your therapies.”Nakangiti ang doktor habang sinasabi iyon sa akin, at ramdam ko ang genuine na tuwa sa kanyang boses. Para bang isa siyang coach na proud sa player niyang muling nakakatay
“Wait, hihingi lang ako ng tulong,” ani Hailey. Tumayo siya bigla, nagmamadaling tumakbo papunta sa pintuan. Hindi ko alam kung sino ang tinutukoy niya, pero malinaw sa akin na kahit siya ay hindi rin kayang buhatin si Gianna.Pagkatapos ng ilang segundo, narinig ko ang boses niya mula sa labas. “Dr
Estella"Hoy! Tulala ka na naman diyan!"Halos mapasigaw si June habang hawak-hawak ang isang basong may natitirang kape. Napapitlag ako. Para akong biglang bumalik sa Earth matapos lumipad nang ilang light years sa kung saan.Nasa loob ako ng studio ko ngayon, pero kung tatanungin mo kung anong gin
Gianna"Moma, ako na 'yan..." maagap na sambit ni Chancy nang akmang bubuhatin ko si JR papunta sa banyo. Hawak ko pa lang ang bata pero agad na siyang lumapit, parang laging nakaabang kapag may gagalawin ako. Magdadalawang linggo na akong nakauwi sa bahay at kahit hanggang ngayon ay super attentive







