MasukAyan na ang makukulit!! Hahaha
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Ligtas na si Chancy at wala na sa kritikal na kondisyon.Ang bigat na kagabi pa nakadagan sa dibdib, unti-unting gumaan. Pero hindi pa rin ako lubos na makakahinga nang maluwag. Hindi pa rin ako tuluyang panatag.Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa kanya. Nakatitig lang ako sa kanyang mukha na h
Halata sa kanilang itsura at kilos na sanay sila sa marangyang pamumuhay. Mga taong lumaki sa yaman, sa karangyaan, at sa pormalidad. Alam mo ‘yung tipong hindi mo pwedeng i-‘Hi tita!’ lang? Dapat may ‘Good morning po’ with matching pagyuko.At ako? Ako na halos lumaki sa tahimik na barangay na halo
Mabuti na lang talaga na ngayon pa lang ay masabi ko na sa kanya ang lahat. Ayokong dumating ang araw ng kasal namin na may bumabagabag pa rin sa damdamin niya. Karapat-dapat lang na alam niya ang lahat lalo na tungkol ito kay Drew.Ang totoo, may kaba akong hindi maipaliwanag. Isang uri ng pangamba
Lumapit siya kay Chancy at marahang hinalikan ito sa noo. "Kamusta ka na, hijo?""Mas okay na po, Mama. Salamat po sa pagdalaw," tugon ni Chancy, sabay hawak sa kamay ni Mama."Ay nako, ikaw pa ba? Ikaw na nga itong injured, ikaw pa ang magpapasalamat." Umupo si Mama sa paanan ng kama at tinitigan s







