Se connecterSiguradong malilibang si Honey. Nice decision, Chanton.
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
May ilang segundo pang katahimikan bago siya muling nagsalita. This time, mas malambing na. “Wow anak, talagang you're working hard on your married life, huh?” Napangiti ako, kahit walang nakakakita. “Of course. She’s my wife. And… honestly, hindi ko pa nga siya naririnig kumanta. Pero gusto ko, ba
Ano pa bang magagawa ko? Nandito na ako, kaharap ang mismong ina at Ate ni Chansen, mga taong pinakamalapit sa kanya. Hindi ako pwedeng magkamali ng kahit isang salita. Isang maling tingin, isang maling reaksyon lang, baka mabuking na ako.Kaya’t inayos ko ang pagkakaupo ko, pilit na ipinapakita na
Chansen“Hindi ko na magagawa pang patigilin si Estella ngayon,” sabi ko, ramdam ang bigat at saya sa parehong oras. “Nagsisimula na siyang gumawa ng career dito sa Pilipinas, at nakikita ko kung gaano siya kasaya.” Habang sinasabi ko iyon, parang may kakaibang ginhawa sa dibdib ko, yung pakiramdam
Chansen Hindi ko talaga alam kung ano ang buong nangyari sa pamilya ni Estella. Nang mabanggit niya kanina ang tungkol doon, nagulat din ako pero pinili kong huwag ipakita. Ayokong dagdagan pa ang bigat na nararamdaman niya. Kaya mas pinili kong mag-focus sa kanya, sa kung paano ko mapapadama sa ka







