LOGINKung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
Meron pa akong kailangang harapin at ayusin.Hindi naman sa nagmamadali pero gusto ko na maging maluwag palagi ang schedule ko para kung sakaling kailanganin ako ni Mitch ay palagi akong available.Pagdating ko sa agency, hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Deretso agad ako sa opisina ni Kuya Lualha
ChandlerHangga’t maaari, gusto kong manatili lang sa HQ. Hindi dahil wala akong ibang kailangang gawin, kundi dahil mas komportable ako roon lalo na kung nangangahulugan iyon na anumang oras na gustuhin kong makita si Mitch ay puwede.Isang elevator ride lang, isang lakad pababa, at nandiyan na siy
Habang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
Bwisit talaga. Alam ko naman, ganito talaga ang mundo nila. Showbiz, publicity, fans. Lahat ‘yan parte ng trabaho. Naranasan ko rin ‘yan dati, noong ako pa ang pinagtitilian. Pero iba pala kapag yung babaeng mahal mo na ang gustong itambal ng mga tao sa iba. Iba pala ‘yung pakiramdam ng hindi m
Dahil malinaw sa akin, sinasadya niya ‘yon. Hindi lang basta nostalgia o simpleng post ng “throwback.” May halong panunukat at may pahiwatig. At kung patatahimikin ko lang ang sarili ko, parang hinahayaan ko na rin siyang i-disrespect ang kapayapaan na pinaghirapan kong buuin. Napakagat ako sa l
Si Mommy ang unang lumapit, hinawakan niya ang mga kamay ko at marahang pinisil. “That’s my hija,” sabi niya, nakangiti nang buong lambing. “Don’t worry, magaling si Lualhati.” Napakurap ako. “Lualhati?” tanong ko, bahagyang naguguluhan. Hindi ko siya personal na kilala, pero sa tono ng boses ni Mo
ChansenSa totoo lang, ang hirap tanggapin ng sinabi ni Estella. Parang may sumabog sa loob ko, pero pinilit kong hindi ipakita. Ayokong maramdaman niya na nadurog ako, kasi alam kong hindi rin siya matatahimik kapag nakita niyang dinibdib ko ng husto ‘yong mga sinabi niya.Ang hirap magpanggap na o







