Se connecterExcited dahil matagal ko nang gustong makauwi, makita sina Mama at Papa pati na si Kuya at maramdaman ulit yung simpleng buhay na naiwan ko pansamantala. Pero may kakaibang bigat din sa dibdib ko, dahil sa unang pagkakataon matapos ang sunod-sunod na araw na magkasama kami ay iiwan ko si Chandler, k
MitchHindi pa rin doon nagtatapos ang lahat.Kahit tapos na ang season at kami ang nag-champion, alam naming may kasunod pa—at mas mabigat pa iyon kaysa sa mga dinaanan namin.Papalapit na ang Honorable World, at bago kami makarating doon, marami pa kaming kailangang pagdaanan. Hindi puwedeng magpa
Ibang laban na ‘to.Hindi na mechanics, hindi na rotations.Salita na.Pagpasok namin sa interview area, agad akong nasilaw sa ilaw. Nakapwesto ang camera sa harap, may ilang content creators sa gilid na nakaabang, at may grupo ng reporters na hawak ang kani-kanilang mic at notes. Sa gitna, nandoon
MitchHindi pa rin nagsi-sink in.Ilang beses ko nang sinubukang ipasok sa isip ko ang katotohanan, pero hanggang ngayon, parang lumulutang pa rin ako sa pagitan ng panaginip at realidad. Panalo kami. Hindi lang basta panalo—kundi panalo laban sa Generals, ang team na matagal nang itinuturing na hal
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Habang papasok ako sa kwarto ko, hindi ko mapigilang mapangiti.Relax at movie day with Ryan.Parang ang simple lang pakinggan. Sine. Popcorn. Konting tawanan. Isang araw na hindi umiikot ang mundo sa draft pick at scrim results.Kailangan ko ‘to. Kailangan ko ng breather dahil sa totoo lang, hindi
Tahimik ang sandali.At doon ko nakita—hindi isang kontrabida, hindi isang kaaway kundi isang taong lubos na natalo ng sarili niyang mga desisyon.Tumayo ang pulis at lumapit nang bahagya. “Time’s up.”Tumango si Mrs. Deguia. Dahan-dahan siyang tumayo, parang mas mabigat ang bawat galaw kaysa kanina
“Let’s take down your opponent,” sabi ni Ryan. Nagulat ako, pero pumayag ako syempre.Bago pa makarating ang minions ng katapat ko sa tore niuya ay naclear ko na iyon kaya ang wave ng minions ko naman ngayon ang nasa tore na niya.Pinasok ko na at sumunod si Ryan. Hindi pa mate-take down ang tore pe
Chanton“Maximus, maraming salamat sa pagtulong sa anak ko.”Nilingon ko si Sen. Deguia habang binibitawan niya ang mga salitang iyon. Kita ko sa mukha niya na kahit bahagya na siyang nakahinga ng maluwag, kahit papaano ay nabawasan ang bigat sa dibdib niya, nandoon pa rin ang isang emosyon na mahir







